Mijn naam is Remke Kamphuis. Ik kan niet zeggen dat ik een gelukkige jeugd heb gehad. We hadden genoeg te eten en te drinken. Ook materieel kwamen mijn broer, zus en ik niets tekort. Echter, daar hield het dan ook wel mee op. Mijn moeder was sterk dominant. Studeren en prestaties leveren (Alice Miller: "Drama van het begaafde kind" het kind was het uithangbord van de familie), was voor mijn moeder het belangrijkste. Hierdoor groeiden mijn broer, zusje en ik niet op tussen de andere kinderen. Er moest gestudeerd worden op onze kamers, van 08.00 tot 20.00 uur, en dan naar bed.
Mijn vader bemoeide zich amper met ons en liet het zoals het was. Spelen, vriendjes maken, creatief zijn, muziek maken etc. was voor mij en mijn zusje niet weggelegd. We deden wat onze moeder wilde, we hadden immers geen andere keus en zo werden we fysiek groot, maar de emotionele behoeftes diep van binnen werden niet ingevuld.

 

Jaren later kwam ik iemand tegen in de sauna die spontaan tegen mij zei: “Volgens mij ben jij niet gelukkig”. Ik voelde me voor het eerst van mijn leven gezien en de tranen liepen spontaan over mijn wangen. Deze persoon schrok hiervan en vertelde mij over het Innerlijke Kind. Ik was wel met mensen bezig als fysiotherapeut en had gedurende die opleiding 4 jaar psychologie gestudeerd, echter van het Innerlijke Kind had ik nog nooit gehoord. Ik wilde hier meer van weten en ben in contact gekomen met Dick Nijssen (Heerde) en Trisha Caetano (VS). Van hen leerde ik wat het Innerlijke Kind/Inner Child inhield en hoeveel invloed het Kind uit kan oefenen op mij als volwassene. Ik leerde met dit Kind in contact te komen en leerde zijn behoeftes kennen en ermee te communiceren. Gemakkelijk ging dit echter niet. Er was boosheid, verdriet, kou, teleurstelling, angst, onzekerheid, eenzaamheid en meer van dit soort gevoelens. Ook de Innerlijke Criticus maakte overuren en er waren momenten dat ik dacht: “Waar ben ik aan begonnen”, wat een flauwekul allemaal...

Echter, nu jaren later, kijk ik terug op een rijke ervaring en kan ik concluderen dat ik nu wel gelukkig ben en dat het de moeite meer dan waard was. Ik ging van “overleven” naar “leven” en kan je wel verzekeren dat dat laatste een stuk plezieriger aanvoelt en veel minder energie kost.
 

Ik was zo geraakt door dit proces, dat ik het andere mensen ook wilde laten ervaren. Mijn therapeutische gereedschapskist was naar mijn idee nog niet groot genoeg. Ik leerde weliswaar te analyseren, maar had naar mijn gevoel, niet voldoende mogelijkheden gekregen om mensen bij te staan in hun therapeutisch proces. Vandaar dat ik ging studeren bij Trance Art en bekwaamde mij in Hypno- en Regressietherapie en leerde vaardigheden uit de Reïncarnatietherapie en de NLP. Tevens maakte ik mij de technieken eigen uit o.a. (familie)opstellingen volgens Hellinger, Transactionele Analyse van Eric Berne, Primal, Tantra, Sexual Grounding, Voice Dialoque, Reiki, PRI, SE, TraumaHeling en creatieve therapie.
 

Wat ik precies doe kan u lezen op de website: www.hetinnerlijkekind.be en www.adultattachmenttherapy.be 

Ik ben aangesloten bij de "Association for Prenatal and Perinatal Psychology & Health". Een organisatie die het therapeutische belang van behandelen van trauma's uit de baarmoedertijd en jonge kinderjaren hoog in het vaandel heeft staan.

 

Mijn visie is in de kern heel simpel: alles wat we in het heden meemaken heeft zijn oorsprong in het verleden. Zaken die we als klein kind tekort gekomen zijn, of die we verwrongen hebben moeten slikken, kunnen op volwassen leeftijd worden hersteld. De benaderingswijze is dan echter essentieel. Tot ons achtste levensjaar kennen we geen taal, we geven woorden aan emoties, maar echt redeneren lukt nog niet. In mijn visie is het daarom ook zeer moeilijk om trauma's en tekortkomingen die hun oorsprong hebben in die zeer jonge kinderjaren, om die met verbale therapie te kunnen benaderen. Van psychologen hoor ik dan ook, dat ze zo rustig 10 tot 20 jaar met cliënten bezig zijn. Zijn we echter in staat om op volwassen leeftijd die personen datgene te geven, wat ze vroeger tekort zijn gekomen, dan kan er sprake zijn van heling. Die heling gaat echter niet gepaard met praten over het verleden, maar met het in het nu ervaren wat men vroeger nodig heeft gehad. Wij werken dan ook niet veel met woorden, maar met handelingen. Voorbeeld: heb je geen koestering gekregen van je ouders en ben je nooit aangeraakt, dan zal die behoefte niet worden ingevuld door het praten over dat tekort.
Een van mijn leerlingen, Nele van Loock, geeft eens per maand het Helend Knuffelen in Antwerpen. Zij bewijs dat mijn visie helend kan zijn. In in de gazet "De Standaard", stond er op 30 november 2019 een artikel met de pakkende tekst: "Een tiener die als huilbaby reageert, moet je geven wat hij als baby gemist heeft". De pubers laten voelen wat ze nodig hebben, als een massage, knuffels, warm bad, een arm om hen heen etc. levert in de instelling waar die "moeilijke" pubers zitten, veel meer op dan urenlang met hen praten. Een visie die ik dus helemaal onderschrijf.

 

In januari 2011 ben ik gevraagd les te gaan geven aan het OWC (Oost-West Centrum) in Antwerpen (www.owc.be).  Hier leg ik de nadruk op het Innerlijke Kind werk, Adult Attachment Therapy en TraumaHeling.
Voor het programma verwijs ik je graag naar de site van het OWC.

 

Door al deze ontwikkelingen kwamen steeds meer mensen in contact met het Innerlijke Kind. De feedback van deze mensen vormde dat ik steeds enthousiaster werd over de manier van heling van dat Innerlijke Kind. Zowel in de groep als individueel zag ik mensen openbloeien, blijer worden en jarenlange, onbegrepen kwalen verdwenen. Ook de soms jarenlange therapietrajecten verdwenen en gaven de cliënten actief aan dat ze veel meer in een rust-modus kwamen te zitten. De stress werd minder. Dit stemt me dankbaar voor het werk dat ik doe en het geeft mij dan ook in toenemende mate het gevoel dat ik hierin gestuurd word.

 

Vanaf 1 oktober 2014 ben ik zaakvoerder van De Vier Cirkels bvba. De vier slaat op de vier aandachtsgebieden van ons werk:

1.    De psychologie: ik werk met het inzicht geven van mensen in hun eigen proces. De psycho-educatie.

2.    De somatiek: ik stel me op het standpunt dat de mens een psychosomatische eenheid is. Waarom dan alleen praten en niet ook het lichaam erbij betrekken? Ik ga er dus vanuit, dat als praten alleen geen oplossing kan bieden, dat het doen van oefeningen met gebruik making van het lichaam, aanrakingen, koesteren als een baby, die oplossingen wel kan bieden.

3.    De emotie: ik laat mensen door middel van o.a. oefeningen voelen wat er met hun gebeurt en help hen op die manier hun problematiek te herkaderen en op te lossen. We hebben het dan ook niet over problemen, maar over uitdagingen.

4.    De energie: door het werken met energie, kunnen de mensen met zaken in contact komen als entiteiten en vorige levens, zaken waar ze anders ver van blijven. Voor mij valt de spiritualiteit hier ook onder.
 

De gedachte is, dat deze 4 elementen essentieel zijn, om iemand een goede, stabiele en beklijvende therapie te kunnen geven.

In 2014 ontwikkelde ik de Adult Attachment Therapy, een therapievorm die de hechting van het zeer jonge kind aan de ouder herstelt. De ervaring die we als baby niet hadden gehad, mag op volwassen leeftijd toch ervaren worden. Dit bleek een schot in de roos te zijn. Zelfs vanuit de reguliere geneeskunde (kinderpsychiatrie) en de psychologie, was er grote belangstelling. Dit slokte allemaal zoveel tijd op, dat ik besloot mijn voltijds baan bij een farmaceutisch bedrijf te beëindigen en me volledig te gaan richten op dit werk. Ik emigreerde in 2015 dan ook naar België, waar ik thans met grote vreugde woon en werk. Sinds 2015 is de naam "Adult Attachment Therapy" geregistreerd en gekoppeld aan De Vier Cirkels bvba.
In 2017 ben ik door een hoogleraar ontwikkelingspsychologie gevraagd of ik wil promoveren/doctoreren op de Adult Attachment Therapy. Voor mij een enorme erkenning voor de inspanning die wij tot nu toe geleverd hebben op dit terrein. Ik heb het echter afgewezen. Ik moest kiezen tussen werken met mijn cliënten en anderzijds de tijd investeren in onderzoek. Ik koos voor mijn cliënten. Maar mijn ego vond het geweldig :-) 

In 2016 ben ik samen met het Oost West Centrum en ondersteuning van een kinderpsychiater uit het UZ-Leuven, de 3-jarige opleiding "Innerlijke Kind Coach" gaan starten. Gezien het animo (19 deelnemers bij de start) denken we dat we hier in een behoefte voorzien. De bedoeling was eens per twee jaar deze opleiding te geven. Dat lukt voor 2018, echter door een open hart operatie welke ik in november 2019 moest ondergaan en de Corona-crisis in 2020, gaat dit pas weer opegstart worden in 2021.


In 2018 ben ik me meer gaan bezig houden met traumatherapie. Ik volgde de 3 jarige opleiding Somatic Experiencing (Peter Levine), welke ik in 2020 heb afgerond bij de European Assdociation for Somatic Experiencing(r). Nummer: ID-No. SENL2020-10027 

In 2020 groeide de Adult Attachment Therapy verder uit. Ik ben bezig aan een boek rondom dit onderwerp en heb ondertussen een vaste assistente gekregen die geheel oplgelid is in dit onderwerp. IN 2021 zal zij haar eigen praktijk openen en dit verder uitwerlen. 

Terugkijkend op dit alles, ben ik dan ook zeer verheugd en dankbaar te ervaren hoe al deze ontwikkelingen (van een gesprekje in de sauna in 1996 tot de opleiding en een bloeiende praktijk), tot stand zijn gekomen. Ik weet dan ook dat ik door een "Hoger Iets" gestuurd wordt en geef me er dan ook geheel aan over. 

Ik wens u dan ook veel leespelzier en mocht u vragen hebben, dan ben ik altijd bereid deze te beantwoorden via het contactformulier elders op de website.

Van Hart tot Hart

Remke

 

 

 

 



© 2021 Het innerlijke kind - realisatie: BMT Media