Lezing innerlijke kind OWC

 

 

Inleiding/Voorstellen

Het Innerlijke Kind beïnvloed ons allen. Zowel in onze werkkring, als in de partnerkeuze als ons geluksgevoel. Het heeft met ons gedrag te maken en komt soms te pas en te onpas naar voren en meestal in de meest ongelukkige vorm en op het meest onmogelijke tijdstip. Daarom kan het nuttig zijn contact met je eigen Innerlijke Kind te maken, te leren wat hij/zij wil en wat het je te zeggen heeft en vooral, wat je als volwassene kan doen om je eigen Innerlijke Kind te helen.

Dat is het waar deze lezing over gaat.

 

Is het Innerlijke Kind een modeverschijnsel?

 

Ik loop nu sinds 1998 mee in Therapiewonderland. Er zijn verschillende stromingen die komen en gaan. De mensen zijn aan het zoeken en kiezen soms op emotioneel vlak datgene wat bij hen past. Echter na het doen van zo’n cursus of workshop, komt de volgende om de hoek kijken. Ik kom dan ook veel in contact met mensen, die zeggen: “Nu heb ik wel genoeg cursussen gedaan. Het kost mij handen vol met geld en uiteindelijk vind ik niet datgene wat ik werkelijk zoek”. En zo ontstaat het shoppen in Therapiewonderland.

Wat zoeken die mensen dan? Ze zoeken zichzelf. Ze zoeken hun Ware Zelf, althans ze willen daar contact mee maken. Ze willen ontdekken wie ze werkelijk zijn en wat het leven hen als extra ballast mee heeft gegeven, waar ze als volwassene nog altijd mee rondzeulen.

Ik zeg niet dat ik met het Innerlijke Kindwerk de waarheid in pacht heb. Maar het verschil met veel van de andere vormen van werken aan jezelf, is dat de oplossing niet buiten je gezocht wordt, maar binnen je.

 

Hoe zit dat met het innerlijke Kind? Is dat zomaar uit de lucht komen vallen?

 

Nee, al sinds de tijd van Freud (en wie kent hem niet), wordt er gesproken over het gewonde Kind. Vanuit Freuds gedachtengoed was er het streven om jezelf te veranderen, jezelf te verbeteren door je door het verleden heen te werken. Freud noemde het Innerlijke Kind het gewonde kind.

In de psychologische stromingen die volgden, kwam dit Innerlijke Kind steeds weer terug. Jung had het over het goddelijke en natuurlijke kind, Bradshaw had het over het verwonde kind en Lucia Capacchione had het over het boze kind, om er maar een paar te noemen. In deze lezing en in mijn therapie, heb ik het over het Innerlijke Kind, omdat al die kinderen (boze, verwonde, gekwetste, natuurlijke, goddelijke kinderen), in ons zelf zitten.

 

Het ontstaan en de ontwikkeling van het Innerlijke Kind.

 

Ik ga in dit verhaal even niet uit van vorige leven stukken, dat zou het verhaal op zich gecompliceerd maken. Voor de duidelijkheid vermeld ik wel, dat hier, naar mijn mening, wel terdege invloeden vanuit kan gaan.

Sinds de invoering van de MRI, leren we steeds meer hoe onze hersenen functioneren. Men is er bijvoorbeeld achter gekomen, dat al in de baarmoeder er een systeem bestaat, waardoor wij herinneringen op gaan slaan.

Even een heel klein stukje anatomie:

Eens zijn wij gemaakt en groeiden we uit tot een klompje cellen met daarin een neuraalbuis, het begin van het zenuwstelsel. Vanuit deze neuraalbuis ontstaat er een opeenhoping van zenuwcellen die de Amygdala vormen. De Amygdala vervuld een functie ten aanzien van het verwerken van sterke emoties en met name angsten. Er ontstaat als het ware een soort reflex die maar één doel heeft: overleven. Op zich niets bijzonders, echter deze Amygdala heeft ook een geheugenfunctie. Het leert. Zo van: als er iets gebeurt, wat al eerder gebeurt is, zal het sneller en efficiënter reageren.

De reactie vanuit die Amygdala is dan ook heel simpel: vechten of vluchten. Het gebeurt op emotioneel niveau en ons bewustzijn is er vaak niet bij betrokken.

Om deze reden kent de Amygdala in zijn doorgeven van de prikkels ook geen glijdende schaal. Het is aan of het is uit. Dus in rusttoestand, of vechten en vluchten.

Welnu, het kind wordt gemaakt en gaat in moeders buik groeien. Daar ervaart het al (proeven (vruchtwater heeft een smaakt), luisteren (harde geluiden), voelen (emoties moeder, omgeving, energie) hoe de buitenwereld kan zijn. Is het welkom, voelt het de liefde van de moeder, of voelt het haat en paniek van de moeder (bijvoorbeeld bij een niet geplande zwangerschap, bij verkrachting, mislukte abortus). De Amygdala is dan al druk aan het werk. Het ongeboren kind krijgt een gevoel van: “Ik wil hier niet zijn”, of “Ik wil niets met aardse zaken te maken hebben”. Dit gaat uiteraard niet met woorden gepaard (het kind beheerst de taal nog niet), maar met energie en emoties.

Tijdens therapie (o.a. regressietherapie en Waterwiegen), blijkt dat volwassen mensen zich deze situaties kunnen “herinneren”. En dat ze zich als klein kind wat hebben voorgenomen. De “leugen” is ontstaan. Hierover vertel ik later meer.

Tijdens de geboorte is er weer zo’n moment, waarop het kind energie tot zich kan nemen en erop kan reageren. Stel je maar eens voor dat de bevalling niet zo goed gaat, bijvoorbeeld een stuitbevalling, of een te vroeg geboorte en dat je in een couveuse moet. Allemaal zaken die bij het kind gevoelens en energieën opwekt, waarop een overtuiging gaat ontstaan. Deze gevoelens worden vastgezet in de Amygdala, en zo ontstaat er een overtuiging die op zich op een leugen is gebaseerd. Voorbeeld: “Dat wordt niets”, zei een arts, die zelf hopeloos was omdat het kind klem zat tijdens de geboorte. In haar volwassen leven lukte het die vrouw niet iets af te maken en er tevreden mee te zijn, omdat ze steeds weer het gevoel kreeg: “Dat is niets”.

Dan komt de babytijd, de zorg van de ouders en met name de moeder.

Heb je je wel eens afgevraagd wat een kind eigenlijk nodig heeft? Liefde, respect, lichamelijk contact als knuffelen en vastgehouden worden, emotionele warmte en gevoel van veiligheid voor een kind. Dit zijn zaken die van essentieel belang zijn voor de overleving van het kind en voor zijn/haar gezonde emotionele ontwikkeling.

Krijgt het kind dit niet, dan ontstaan er overtuigingen en afweermechanismen. Het kind gaat vluchten of vechten. Het heeft de overtuiging, dat als het datgene niet krijgt wat het nodig heeft, dat het zal sterven. Dat dus nooit, dus er ontstaat een afweermechanisme. Bijvoorbeeld: “Als ik het niet voel, dan is het er ook niet”. Deze mensen voelen niets, ze zijn soms super intelligent en bereiken veel in het leven, echter verbinding op emotioneel niveau kunnen ze niet of slecht maken. Ze ontkennen hun emotionele deel van hun bestaan. Dit komt dan weer tot uiting in het huwelijk of in de opvoeding van hun eigen kinderen. Ook hier speelt de Amygdala weer een rol. Het heeft niet geleerd, dat de tijd van vluchten en vechten achter de rug is. Dat de persoon nu volwassen is. Het geeft dus nog prikkels door alsof de persoon een afhankelijk individu is.

Dan wordt het kind ouder: kleutertijd, kindertijd, puberteit. Allemaal periodes, die hun eigen problemen kennen en hun eigen Innerlijke Kinderen. Denk maar eens aan het ontstaan van de seksualiteit van de 4-jarige. Het meisje dat trots haar rokje optilt en aan de vader zegt: “Kijk, kijk papa, ik ben een meisje”. Puur onschuldig en niets aan de hand. Echter de vader die dat, vanuit een eigen emotionele lading, afwijst en het kind bestraft. Het kind leert dan dat het niet ok is, en zal daarop gaan reageren. Je kan je natuurlijk wel voorstellen, dat dit niet een goed begin is van een gezonde seksuele ontwikkeling van dat meisje. Ze zal kunnen denken dat ze niet goed is, dat er iets fout aan haar is.

Uiteindelijk is het kind volwassen en zal het een levenspartner zoeken. Wat bepaalt zijn/haar keuze? Doen we dat op rationele wijze? Nee, ook hierbij laten we onze emoties gelden. We hebben nog behoeftes, bijvoorbeeld aan veiligheid, knuffelen, lichamelijke warmte. Dit hebben we van onze ouders niet of niet in voldoende mate gekregen. We zullen dus een partner gaan zoeken die dit wel kan geven. Ons Innerlijke Kind kiest dus de partner uit.

Of we kiezen een partner uit in de vorm die we al kennen, namelijk hoe onze ouders waren. Binnen het systeem van de emotie zal er dan gedacht worden van: “Mijn ouders kon ik niet aan, maar deze man/vrouw zal ik wel kunnen veranderen”, een utopie dus….

Voorbeeld uit de praktijk: Een vrouw heeft vader die geen knuffels geeft en die hard en afstandelijk is. Er is niet een echt emotionele binding mogelijk tussen vader en dochter. Er is nu een grote kans, dat deze vrouw een man zoekt, die ook afstandelijk is. Ze kent deze manier van doen immers, ze is er vertrouwd mee. Diep binnen in die vrouw heerst de overtuiging, dat ze deze man wel zal omvormen tot een emotionele knuffelbeer. Deze man zal haar behoefte dan wel invullen en ze zal gelukkig zijn.

Helaas, zo werkt het dus nagenoeg nooit. Als de spanning van de relatie er af is, komen de verwijten en zal de vrouw de man verwijten dat het afstandelijk is. Beiden kunnen uit elkaar groeien en de scheiding is op handen.

Het stel gaat uit elkaar en de vrouw begint opnieuw aan die zoektocht naar een partner. En het gebeurt niet zelden, dat ze telkens weer haar neus stoot.

Wat zou een andere weg voor haar kunnen zijn? Contact maken met haar Innerlijke Kind en als volwassene zien wat dat Kind nodig heeft en er zorg voor dragen dat het datgene krijgt. Pas als deze emotionele weg geheeld is, kan ze op zoek gaan naar een levenspartner en de kans dat het een “blijvertje” is, is dan m.i. veel groter.

Veel van onze cliënten hebben deze weg bewandeld. We noemen dit dan ook een “zoektocht naar ons geluk”. Echter dit geluk vinden we niet bij een ander. We zullen zelf in onszelf moeten zoeken naar dat geluk.

En om ons voorbeeld nog even door te zetten, wat voor beroep denkt u dat deze vrouw zou uitoefenen? Ja een verpleegkundige. De motivaties was: “Wat ik niet gekregen heb, dat doet mij pijn, echter ik zal ervoor zorgen dat de anderen in deze wereld die pijn niet hoeven te voelen. Ik zal de wereld liefde en warmte geven”. Ze is dan ook een fantastische verpleegkundige geworden……die na een aantal jaren stopte vanwege een burn-out. Ze had teveel van zichzelf gegeven en te weinig terug gekregen om de balans te bewaren. De batterij was op……

Samenvatting

Samengevat kunnen we dus zeggen, dat voor onze emotionele groei, we niet-materiële zaken nodig hebben als liefde, warmte, aandacht etc. Krijgen we dat niet of in onvoldoende mate, dan blijft ons brein dat het gehele leven mee bezig door middel van overtuigingen en leugen, dit om de pijn niet te voelen. En dit laatste heeft weer invloed op van alles als wat voor werk we gaan doen, wat voor partner we kiezen en hoe we weer onze eigen kinderen opvoeden (hierin hebben we dus een stuk verantwoording te dragen).

Leugens en overtuigingen

Zoals ik eerder zei, leert de Amygdala ons hoe we moeten overleven. Hierdoor ontstaan er overtuigingen. Van deze overtuigingen kunnen we knap last hebben.

Voorbeelden: “Ik ben niet goed genoeg”, “Ik ben het niet waard”, “Het is nooit goed genoeg”, “Ik vind het prettig om alleen te zijn”. “Het is er niet voor mij” etc. Allerlei zaken die we geleerd hebben van onze Amygdala en die in principe een grote leugen is.

 

Wat doe ik als Innerlijke Kindtherapeut?

 

Griet en ik werken zowel individueel met mensen (Mechelen (B) en Bovensmilde (NL)) als in groepsverband, zoals bij het OWC in Antwerpen.

Bij het individueel werken als in groepsverband komt het erop neer, dat we de persoon in contact brengen met zijn/haar Innerlijke Kind. Je moet tenslotte eerst weten wat het Kind wil en wat het te zeggen heeft, alvorens je ermee kan werken. Het is fantastisch mooi om te zien hoe volwassen mensen soms bij een stuk in zichzelf komen, waar ze hun gehele leven geen contact mee hebben gehad.

Ook maken we de persoon bewust van zijn/haar volwassen deel. Hierin zit het stuk dat verantwoording moet dragen.

Tijdens de sessies leren we de persoon als liefdevolle volwassene te zorgen voor zijn/haar Innerlijke Kindstuk. Dit gaat vaak met emoties gepaard. De volwassene gaat weer voelen wat het kind tekort gekomen is. Echter het verschil is nu, dat de liefdevolle volwassene het kind kan beschermen en ervoor kan zorgen dat het kind datgene kan krijgen wat het werkelijk nodig heeft. En hierin zit dan de heling. Men krijgt inzichten in de eigen emotionele patronen en leert hoe hiermee om te gaan.

In de praktijk maken we gebruik van het Waterwiegen, geleide meditaties, lichaamswerk, creatieve therapie, regressie- en reïncarnatietechnieken, ademhaling, NLP, hypnotherapie,

massage, zang, etc.

Uiteraard wordt dit niet allemaal in één keer toegepast en voor de een past dit en voor de andere past dat beter. Echter voor allen geldt wel, dat we weinig cognitief bezig zijn. Praten en praattherapie heeft m.i. niet zoveel zin bij het werken met het Innerlijke Kind, omdat daar het denken bij om de hoek komt kijken, en dat “denken” leerden we pas, toen we de taal begrepen en toen was het Innerlijke Kind al ontstaan.

Tevens hebben de meeste mensen hun verleden al jarenlang overdacht en van alle kanten bekeken.

M.i. moeten we terug naar de bron, de angel waar alles ontstond, het ontstaan van dat gevoel en de overtuiging die er toen vastgezet werd. En dit heeft met het voelen te maken.

Na deze lezing, volgt er een uitgebreidere lezing rondom het thema Innerlijke Kind op 9 september en 28 oktober, waarin we aan den lijve kunnen ondervinden, wat het Innerlijke Kind met onszelf doet.

26 en 27 november is er dan een weekend-workshop rondom het thema Innerlijke Kind.

 

-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-

 

Appendix:

Hoe reageert het Innerlijke Kind op en niet ideale opvoeding?

  • Het kind kan gaan denken: ” Als ik maar voldoende mijn best doe, dan krijg ik wat ik nodig heb. Ik moet datgene doen wat in de ogen van mijn ouders nodig is. Ik moet aardiger en slimmer of rustiger of onderhoudender of technischer of minder emotioneel of juist emotioneler zijn etc. Kortom, ik moet beter mijn best doen om te krijgen wat ik nodig heb.” Een overtuiging bij dat kind kan dan zijn: “Ik ben niet goed genoeg”.

Dit leidt echter tot niets, daar de werkelijke behoeftes van het kind niet ingevuld worden, wat het ook doet of juist niet doet.

Als volwassene zijn de behoeften die wij zo sterk in het heden voelen in werkelijkheid meestal de oude behoeften van het kind dat we waren die nooit zijn vervuld. Hadden we verzorging en liefde nodig en hebben we die nite of in onvoldoende mate gekregen, dan gaan we dit als volwassene geven aan anderen. Dit vanuit de visie: “Ik heb het niet gekregen, maar ik zal zorgen dat de andere het wel zal krijgen”. En hier zien we dan een mogelijke drijfveer van de verpleegkundige. (En als dit niet in voldoende mate lukt, kan dit een bron zijn voor een burn-out).

  • Het kind kan meegaand zijn. Het kan alles accepteren wat er gebeurt en zich er bij neerleggen. Het is een soort vluchtreactie een passiviteit van het kind.

Als volwassene komen ze over als aardig en gemakkelijk in de omgang, ontspannen, niet door (veel) problemen geplaagd, beheerst. Ze lijken vaak zorgeloos. Uiterlijk kunnen ze in emotionele en psychische zin goed aangepast lijken. Het enige “verdachte” is het gebrek aan intimiteit in hun leven. Ze hebben vaak weinig goede vrienden en moeite met emotionele intimiteit, ook als het om hun partner en kinderen gaat. Vaak zijn het mannen die dit afweermechanisme met regelmaat hanteren.

  • Het kind kan vervallen in woede en razernij.

De volwassene kan gaan reageren van irritatie tot razernij en alle soorten van woede ertussen in. Deze vorm van afweer werkt meestal tamelijk intimiderend en zorgt dat andere mensen zich schikken.

Deze en de vorige reactie heeft, hoe tegengesteld ze ook lijken, één overeenkomst. Er is een ontkenning van de behoefte. Aan hen ligt het niet, het ligt altijd aan de andere. Ook hierin is dus het Innerlijke Kind de wortel van dit gedrag.

  • Een laatste manier van reageren is, dat het kind denkt, dat het allemaal aan zichzelf te danken heeft. (Eigen schuld dikke bult). Het kind denkt dat het zelf voor de behoeftes moet zorgen, als dit dan (uiteraard) niet lukt, dan verwijt het zichzelf het niet krijgen van deze behoeftes. “Er is iets mis met mij, want ik kan niet voor mijn eigen behoeftes zorgen”. Gedachtes als: “ik zal dit nooit kunnen, ik ben schuldig, ik ben slecht, ik deug gewoon niet, ik word nooit goed genoeg, ik verknoei altijd alles, niemand geeft om me, ik ben waardeloos, ik zal altijd alleen blijven, ik moet me schamen etc. De persoon heeft dus een streng negatief eigen oordeel over zichzelf gekregen.

Doordat we denken dat er iets mis met “ons” is, hoeven we niet te voelen/beseffen, dat de oorzaak bij onze ouders lag. Doordat het aan onszelf ligt, kunnen we hier wat aan doen (althans dat denken we).

Deze vorm van reageren is een effectief middel om de mensen om ons heen niet te hoeven zien zoals zij werkelijk zijn en geeft het kind het gevoel invloed te kunnen uitoefenen.

 

03 september 2011

 


© 2019 Het innerlijke kind - realisatie: BMT Media