Lezing Innerlijke Kind OWC september 2012

 

 

Algemeen



Om bij het begin te beginnen, eens is er een moment dat het zaadcelletje van de papa samensmelt met de eicel van de mama. Er vormt zich een vruchtje die gaat groeien.

Een van de dingen die meteen aangelegd zijn, is een deel van het zenuwstelsel. Dit in de vorm van een centrale neurale buis. Het zenuwstelsel is dus al in het begin van de ontwikkeling aanwezig.

Dit zenuwstelsel is qua functie op te bouwen uit twee delen, het vegetatieve zenuwstelsel (die min of meer als eerste gevormd wordt) en het animale zenuwstelsel. Het animale zenuwstelsel dient ervoor dat we kunnen bewegen (bijvoorbeeld arm kunnen buigen). 

 

Het vegetatieve zenuwstelsel

Het vegetatieve zenuwstelsel wordt ook wel het autonome zenuwstelsel genoemd. Dit zenuwstelsel regelt vooral de werking van de inwendige organen.

Functie:

Het regelt onder andere:

·         de ademhaling

·         de spijsvertering

·         het verwijden en vernauwen van de bloedvaten

·         de hartslag

Anatomie:

Het autonome zenuwstelsel wordt onderverdeelt in:

·         het orthosympatische zenuwstelsel

·         het parasympatische zenuwstelsel

·         het enterische zenuwstelsel

Het orthosympatische zenuwstelsel bevordert een toestand van het lichaam waarin activiteiten zoals lichamelijke inspanning mogelijk zijn.

Het parasympatische zenuwstelsel zorgt voor een toestand van rust in het lichaam, waarbij omstandigheden gecreëerd worden die opbouw van weefsel en herstelmechanismen van het lichaam bevorderen.

Het enterische zenuwstelsel regelt de functies van het maagdarmstelsel.

 

 

Het orthosympatische zenuwstelsel

 

Dit zenuwstelsel wordt geactiveerd als het lichaam in actie moet komen. Dit is o.a. het geval als er gevaar dreigt. Er ontstaat dan een fight-flight-wright reactie. Deze is er uitsluitend voor bedoelt om het individu te laten overleven en zichzelf te beschermen. Een vecht- of vluchtreactie (ook wel vecht-, vlucht- of vriesreactie) is een verdedigingsmechanisme dat bij mensen en dieren optreedt als er acuut gevaar dreigt. De reactie begint met acute hevige angst en stress. Als gevolg hiervan produceert het lichaam grote hoeveelheden adrenaline en cortisol (stresshormonen).

Lichamelijk zien we dan het volgende:

·         de bloeddruk en hartslag gaan omhoog

·         de ademfrequentie stijgt

·         de spieren worden gespannen

·         haren komen rechtop te staan (kippenvel)

·         de zintuigen worden scherper (pupillen verwijden)

·          en de pijngevoeligheid daalt naar een zeer laag niveau (endorfinestimulus).

Hierdoor is het lichaam voorbereid op een gevecht of om op de vlucht te slaan. De vriesreactie is zeldzamer.

Als het gevaar is geweken, produceert het lichaam endorfine en dopamine om de balans weer te herstellen.

 

 

Het parasympatische zenuwstelsel

 

Het enige doel welke het parasympatische zenuwstelsel heeft is de functie van herstel. Het zorgt ervoor dat er veel bloed in de inwendige organen komt en daardoor automatisch minder bloed in de spieren van armen en benen. Het doet de hartslag dalen, de bloeddruk minder worden en geeft een daling van de adem frequentie.. Kortom, ons lichaam zit dan in een rust en herstelfase.

 

Het enterische zenuwstelsel

 

Deze is ook een onderdeel van het autonome zenuwstelsel. Het zorgt voor het transport in het maag-darm kanaal en de aanmaak van spijsverteringssappen.

 

De amygdala

Welnu, ons klein vruchtje in de baarmoeder heeft dus al vrij snel na de conceptie een vorm van dit zenuwstelsel in zich. Er is, zoals we al zagen een neuraalbuis en aan het hoofdeinde van die neuraalbuis ontstaat een verdikking, die later uit zal groeien tot onze hersenen. Een onderdeel van die verdikking is een orgaanstelsel, welke ervoor moet zorgen dat we zo min mogelijk gevaar lopen, en die ervoor zorgt, dat we leren. We leren van de ervaringen die we hebben opgedaan. Dit orgaan heet de amygdala. Alle ervaringen die we hebben wordt hier verwerkt en als een soort harde schijf opgeslagen. Het positieve hiervan is, dat we snel en reflexmatig kunnen reageren en dus de tijd tussen een negatieve impuls en de reactie hierop steeds korter kan worden. De kans op schade is dan dus steeds kleiner.

De amygdala laat ons dus leren.

De amygdala speelt een rol bij:

·         Angst

·         Agressie

·         Seksueel gedrag

Het legt verbanden tussen informatie die het lichaam binnen komt en koppelt deze aan emoties. Om dit te doen worden er endorfinen aangemaakt. Het geeft als het ware een emotionele waardering aan die prikkels die het lichaam binnen komen. Het legt als het ware een emotionele databank aan. Hierdoor kan het individu een toekomstige soortgelijke situatie herkennen en er snel en efficiënt op reageren. De amygdala zorgt er dus voor dat bij iedere nieuwe situatie er een zinvolle emotionele reactie plaats vind. Ook koppelt de amygdala bijvoorbeeld een gezichtsuitdrukking van iemand aan de eigen emotie. Met name als die uitdrukking angst inhoud, dan is de reactie geheel reflexmatig en zullen de acties vanzelf gaan.

De amygdala speelt een belangrijke rol bij het vormen en opslaan van herinneringen aan emotionele gebeurtenissen. Daarbij wordt informatie die afkomstig is van verschillende zintuigen geïntegreerd. De amygdala werkt bij de geheugenopslag nauw samen met de hippocampus. Samen vormen zij een soort werkgeheugen met tijdelijke opslag, het kortetermijngeheugen. Na enige tijd wordt de informatie overgebracht naar het langetermijngeheugen in de hersenschors.

 

Joseph LeDoux

 

Prof. Dr. Joseph E. LeDoux (geboren in 1949) is een neurowetenschapper, werkzaam als Professor of Neuroscience and Psychology aan de New York University. Hij is eveneens directeur van het Center for the Neuroscience of Fear and Anxiety.

Prof. LeDoux, richt zich in zijn onderzoekingen met name op de relatie tussen angsten en vrees enerzijds en de neurale basis die hieraan ten grondslag zou kunnen liggen. Hij verkreeg grote bekendheid door zijn diermodel van geconditioneerde vrees. In dit model ook wel Dual Routes to Action genoemd, wordt vooral de functie van de amygdala benadrukt in de regulatie van onbewuste en bewuste emoties. De theorie van LeDoux is evolutionair, vanwege de benadrukking van het idee dat emoties als angst en vrees zich in de loop der tijden hebben ontwikkeld vanuit meer primitieve vormen die het overleven van de soort tot doel hadden.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/dc/Le_doux.png/300px-Le_doux.png

http://bits.wikimedia.org/static-1.20wmf9/skins/common/images/magnify-clip.png

Het twee routes model van LeDoux met korte route (direct) en langzame route (indirect) (Bron: Wikipedia).

 

 

 

Twee actieroutes volgens Joseph LeDoux

Een van de ideeën van Joseph LeDoux is dat er sprake is van een tweevoudige manier van verwerken van emotionele informatie in de hersenen, genaamd het twee routes of dual-route model. Binnenkomende informatie in de hersenen wordt via twee wegen verwerkt. Hierbij gaat het om een korte route en een lange route. Kernrol speelt de amygdala. De korte route wordt gezien als snel, maar slordig (informatie wordt grofweg via de thalamus verwerkt en dan snel aan de amygdala doorgegeven). De lange route wordt gezien als langzaam, maar specifiek (informatie wordt van de thalamus naar een deel van de cortex gestuurd voor diepere verwerking en vervolgens pas naar de amygdala). Dan pas volgt een reactie! Wat is het voordeel van een tweevoudige route? Eerst wordt de informatie grofweg geanalyseerd, zodat het lichaam in een staat van gereedheid kan worden gebracht. Vervolgens wordt er na een wat grondigere analyse bevestiging gegeven (of niet), waardoor het lichaam ook daadwerkelijk kan reageren. Omdat het lichaam al startklaar is, kan het sneller reageren.

 

 

Al Joseph LeDoux gelijk heeft, houdt dit dus in, dat als we een angst verwekkende stimulus krijgen, dat we dus reflexmatig snel er een actie tegenover kunnen zetten, zonder dat dit door andere lagen getoetst kan worden. We zouden ons dus wel eens kunnen vergissen en achteraf (bewust) voor een andere actie hebben kunnen kiezen.

 

 

 

Onze ontwikkeling en de amygdala

 

Zoals boven aangeven, was er in de baarmoeder in het begin van onze ontwikkeling, alleen de neuraalbuis. Hierop zat de amygdala, die, zoals we gezien hebben ons leert wat goed voor ons is en wat niet. Er was toen dus een leren van het koppelen van stimuli met een emotie. Er was toen nog geen bewustzijn, geen denken op de manier zoals we die nu kennen. Immers, er was nog geen hersencel die dit kon (de neo-cortex en cortex moest nog worden aangelegd) en we hadden nog geen woorden. Dus de opslag van emoties waren pure gevoelens.

 

 Beredeneren en het “weten” waarom iets gebeurd, het maken van keuzes was nog niet aan de orde. Er was een stimulus welke we niet als zo prettig ervoeren, en we reageerden erop.

Daarnaast heeft die amygdala ook het vermogen om de informatie die hiermee te maken heeft, op te slaan. Dit is op zich wel handig, want dan wordt de snelheid, waarmee we gaan reageren op een stimulus, alleen maar groter. Het lichaam is er als het ware al klaar voor gemaakt.

Het nadeel van de amygdala is echter, dat het een grof mechanisme is. Er is dus niet een zuiver afstemmen van één reactie op één stimulus. Nee, op verschillende stimuli zullen dezelfde reacties volgen. De meeste reacties zullen terug te voeren zijn op activering van het autonome zenuwstelsel. We zullen bang zijn, vechten of vluchten. Dit alles om het individu te laten overleven. En deze koppeling, van stimulus met die reacties is iets waar de amygdala verantwoordelijk voor is.

 

 

Het Innerlijke Kind

 

Dit wetende, kijken we weer terug naar onze foetus met de neuraalbuis in de baarmoeder. Als het goed is, ervaart de foetus deze omgeving als een fijne warme plek, waar het gevoed zal worden. Het zal merken dat het gaat groeien en dat het ooit eens deze plek zal moeten verlaten (immers, de ruimte wordt te klein).

 

 

 

 

Negatieve prikkels vanuit de baarmoeder

 

Al in de eerste weken van ons bestaan in de baarmoeder, ervaren we wat er rondom ons heen gebeurt. Uit echoscopisch onderzoek is bijvoorbeeld gebleken, dat in de baarmoeder al een contact is tussen de individuen van een tweeling: er is dus in dat stadium al communicatie mogelijk:

·         Week 7: de embryo’s reageren op een aanraking van elkaar

·         Week 10: er vindt een eerste interactie plaats

·         Week 12 – 16: er is een toename van contact en spel tussen de baby’s

·         Week 16: de moeders ervaren dat de kinderen elkaar helpen. Op de echo is te zien dat de een de andere de duim aanbiedt of raakt even de wang aan op stressvolle momenten…...

·         Week 32: er is minder activiteit en meer rust.

 

HET CONTACT TUSSEN DE TWEELING IN DE BAARMOEDER

 

Uit deze bevindingen blijkt dus duidelijk dat er een communicatie is binnen de baarmoeder tussen de tweelingen. Er is dus een contact tussen het kind en iets wat buiten het kind is. Dit zal dus ook zo het geval zijn wanneer er maar één kind in de baarmoeder is. Deze zal dus ook reageren op prikkels van buitenaf. Veel van die prikkels zijn onderzocht. Soms zijn ze positief, soms zijn ze negatief:

 

Positieve prikkels in de baarmoeder

 

·         Uit onderzoek is gebleken, dat wanneer de moeder een liedje zingt (herhaling), of een bepaalde muziek afspeelt, terwijl het kind nog in de baarmoeder zit, dat het kind daar positief op reageert als het geboren is. Het kind komt tot rust (hartslag daalt).  Men veronderstelt dan ook, dat de stemgeluiden van de moeder en de vader als bekend door het kind wordt ervaren en gekoppeld wordt aan de fijne omgeving waar het uit kwam. Dit kan vanaf zo’n 5 weken voor de geboorte, daar het oor dan volgroeid is en geluiden door kan geven.

·         Onderzoeker Carolyn Granier-Deferre vroeg zich af of kinderen dan ook al echt luisterden. Ze verzamelde vijftig zwangere vrouwen en liet ze in de 35e, 36e en 37e week van de zwangerschap tweemaal daags een deuntje op de piano luisteren. Het deuntje duurde 3,6 seconden en telde negen noten. Het muziekje startte hoog en werd steeds lager.


Nadat de vrouwen bevallen waren en de baby’s één maand oud waren, kregen de kinderen twee deuntjes te horen: het muziekje dat ze in de baarmoeder hadden gehoord en een nieuw muziekje (eentje die van laag naar hoog liep). Het vertrouwde muziekje had grote invloed op de hartslag van de kinderen: deze werd tot wel twaalf slagen lager. En dat terwijl het onbekende deuntje de hartslag slechts met vijf of zes slagen wist te verlagen. “De lage hartslag betekent dat de één maand oude kinderen meer aandacht besteedden aan de melodie dan ze aan andere melodieën deden,” vertelt Granier-Deferre. “Zelfs al hadden ze het deuntje al zes weken niet meer gehoord.”

·         Net zoals bij het horen, kan de baby in de baarmoeder ook proeven en ruiken. Er zijn Italiaanse onderzoekers die menen, dat het kind kan zien in de baarmoeder, maar dat is nog niet onomstotelijk aangetoond.

Negatieve prikkels in de baarmoeder

 

·         Roken: het is bekend, dat tot 1 uur na het roken van 1 sigaret, het lumen van de bloedvaten afnemen met 60%. Dus de organen krijgen 60% minder voeding en de afvalstoffen hopen zich op. Dit gebeurt dus ook met het kind, welke door de navelstreng afhankelijk is van de moeder. Het roken zorgt er dus voor, dat het kind minder krijgt dan dat het nodig heeft.

·         Drinken: alcohol heeft een toxisch effect op ons lichaam, dus zal het ook toxisch werken op het kind. Een van de meest ernstigste effecten van het drinken gedurende de zwangerschap is foetaal alcohol syndroom (ofwel FAS). Als een vrouw gedurende haar zwangerschap alcohol drinkt, bestaat de kans dat haar kind geboren wordt met FAS. FAS is een levenslang ziektebeeld, dat lichamelijke en geestelijke gebreken veroorzaakt. FAS wordt gekarakteriseerd door abnormale gezichtsafwijkingen, vertraagde groei en neurologische afwijkingen.

·         Drugs: cannabis: het effect van cannabis op de foetus is nauwelijks bekend. Het is niet bekend dat cannabis schadelijk is voor de vrucht. Wel weten we dat het in beperkte mate oppeppend is. Bij langdurig en in grote mate gebruiken van cannabis, is er een dempende werking, welke uiteraard ook zijn weerslag heeft op de vrucht. Cocaïne: de kinderen die geboren worden uit moeders die cocaïne gebruikt hebben, zijn schrikachtig en snel geïrriteerd. Het is moeilijk ze te kalmeren en ze voldoende voeding te geven.

 

 

Negatieve prikkels tijdens de geboorte

 

 

·         Voor iedereen is de geboorte een traumatische ervaring, echter als de reeks aan negatieve stimuli klein wordt gehouden, dan zullen de negatieve gevolgen hiervan gering zijn. In de praktijk is dit echter anders. Het kind komt van een donkere ruimte waar de geluiden gedempt binnen kwamen, in een wereld waar hard licht is, men soms hard praat en liefst met nagalm door de stenen wanden en men krijgt slangen in zich geduwd en de warme omhulling waaruit het kwam wordt vervangen door een grote ruimte zonder grenzen…... Allemaal negatieve stimuli die het kind het gevoel geeft, dat de nieuwe ruimte waar het is, niet helemaal zijn ding is. In het gunstigste geval wordt het op de blote buik van de moeder gelegd en hoort het weer het hart van die moeder (welke bekend is voor het kind). Je ziet dan ook meteen dat het kind tot rust komt. Is er echter iets aan de hand met dat kind of de moeder, dan wordt het van de moeder weg gehaald en komt het in een hard plastic bakje te liggen. Allemaal prikkels die door de amygdala opgevat worden als negatief en die opgeslagen worden in de database van dat kind.

 

 

 

 

Negatieve prikkels als baby

 

·         Rust Reinheid en Regelmaat zijn de woorden die al sinds de jaren 50 aan elke nieuwe moeder werden gezegd. Dit zou ervoor kunnen zorgen dat het kind opgroeide zoals het boedelt was. Echter nu pas weten we hoe belangrijk het is. Huilbaby’s blijken soms een overdaad aan prikkels te krijgen, waardoor ze niet tot rust komen. In sommige bedjes worden wel tot 15 kleuren aangeboden. Daarnaast is er lawaai (TV, radio en praten volwassenen). Dit maakt dat de baby niet tot rust komt. Ook krijgen we steeds meer zicht op het HSP-fenomeen (High Sensitive Person). Is de baby een HSP, dan zal het nóg intenser op allerlei prikkels reageren. Dit kan weer inhouden dat de omgeving hierop reageert en dan komt het kind weer in de vicieuze cirkel, wat uiteindelijk tot gevolg heeft, dat het zichzelf gaat bekritiseren (“Ik ben niet OK”).

·         Elk kind heeft voeding, warmte, veiligheid, koestering, respect nodig. Dit komt er echter niet altijd van. Het gevolg hiervan is dat het kind zichzelf als negatief gaat zien. Immers, de ouders zijn de goden waartegen het kind opkijkt en die maken natuurlijk geen fouten, althans in de belevenis van het kind. Dus zal het aan het kind moeten liggen …….. dit is iets wat gedurende het gehele leven een rol kan gaan spelen.

·         De baby kent nog geen verschil tussen zijn eigen ruimte en die van de omgeving. “Hij ís de ruimte”. Dit houdt in, dat de ouder, ongewild en onbedoeld iets kan doen wat het kind angst doet krijgen. Vb. Het kind wat in bad zit en waarvan het water wordt weggespelt, denkt dat het mee gaat in dat afvoerputje.

 

 

Negatieve prikkels als klein kind

 

·         In tegenstelling tot de baby, begint het jonge kind te communiceren met zijn omgeving. Het leert de ruimte kennen waarin het woont en speelt en leert dit kennen als veilig……. Althans als dit veilig is. In situaties waarbij de structuur binnen het gezin niet optimaal is, bijvoorbeeld als een van de ouders alcohol gebruikt en daarvan gewelddadig worden, zal het kind daarop reageren.  Dit kan bijvoorbeeld een reactie zijn van “de kat uit de boom kijken”. Zien hoe de andere reageert alvorens zelf iets in te brengen. Ook op latere leeftijd zullen de gevolgen hiervan te zien zijn.

·         Kinderen die worden geslagen of op andere vormen verbaal of non-verbaal mishandeld worden, zullen hetzelfde mechanisme vertonen. De veilige setting die er eigenlijk zou moeten zijn (immers, de ouders moeten de veilige thuishaven vormen) is er niet en het kind wordt op zichzelf terug geworpen. Om de veiligheid om zichzelf te garanderen zal het kind alles onder controle moeten houden. Hierdoor zal het van “leven” naar “overleven” gaan en een stukje vrijheid en spontaniteit inleveren.

 

Negatieve prikkels als ouder kind

 

·         Als het ouderlijk huis niet veilig is, zal het kind zijn toevlucht zoeken bij anderen of in de natuur. Er zullen echter patronen kunnen ontstaan van afzetten tegen de mensen (immers hun voorbeeld was al negatief, hoe kan het andere mensen dan nog wel gaan vertrouwen). Een bekend voorbeeld hiervan is het “paardenmeisje”, het meisje dat lief en leed deelt met een favoriet paard.

·         Het oudere kind begrijpt ook wat er verbaal gecommuniceerd wordt. Uitlatingen als: “Jij bent mijn kind niet”, of “Ik wou dat je nooit geboren was”, of “Ik wou dat ik in mijn broek had gedaan ( = abortus) ) doen het gevoel van welkom zijn als kind geen goed. Ook hier zie je vaak dat er een controle van het kind plaats vind  op de omgeving en dat het kind alleen naar buiten komt als het veilig is.

·         Zowel bij het kleine kind als het wat oudere kind zijn factoren als scheiding en mishandeling van zeer grote in invloed op het kind. De veilige haven wordt ineens  kapot gemaakt. De wereld van het kind zakt ineen. En ook hier wordt het kind weer gedwongen op zichzelf terug te vallen. Dit is soms erg beangstigend en dat kan zich dan weer uiten in negatief gedrag. En juist dit gedrag geeft weer negatieve prikkels van de omgeving en zo is de cirkel rond. Vertrouwen en rust is juist datgene wat dergelijke kinderen nodig hebben. Grenzen en zekerheid zijn hier de toverwoorden. Ze leren dan waar ze aan toe zijn en hoeven niet te zweven in onzekerheid.

·         Kinderen opgegroeid in oorlogsgebieden: het ligt hierbij voor de hand, dat ze geen veilige haven hebben, alhoewel de ouders voor zover mogelijk, daar wel voor kunnen zorgen. Alhoewel deze situatie erg bedreigend is, kan je je soms afvragen welke kind beter af zal zijn, degene in die oorlogsgebieden of degene wiens ouders in scheiding liggen……

 

Dit is zo maar een klein voorbeeld van negatieve prikkels die het kind te verwerken heeft. Al deze prikkels worde door de amygdala verwerkt en er wordt een emotioneel kaartje aan opgehangen. Het kind leert op elke prikkel, die op deze negatieve ervaring lijkt, te reageren alsof het die negatieve ervaring is. En hier hebben we dan de fundering voor het Innerlijke Kind. Want de realiteit is anders, de realiteit is niet dat we alles hoeven te controleren. De realiteit is ook dat we mogen genieten. Echter genieten is overgave en dit is nou net iets wat onze Innerlijke Kinderen niet goed kunnen.

 

 

 

 

 

 

Linker en rechter hersenhelft

 

 

Al de ervaringen die het kind heeft meegekregen en verwerkt zijn door de amygdala worden opgeslagen in onze hersenen. Joseph LeDoux keek waar die emoties, die ervaringen werden opgeslagen en kwam tot de ontdekking, dat alle rationele ervaringen op een andere plek werden opgeslagen dan emotionele ervaringen. Zo zitten zaken als taal en rekenen aan de linker kant van de hersenen en zaken als emoties aan de rechter kant van de hersenen.

Het feit dat er twee locaties zijn voor ervaringen kan een verklaring zijn, waarom sommige therapieën bij de een wel aanslaan en bij de andere niet. Vanaf jongs af aan, denken wij na over “problemen” die we in ons leven hebben meegemaakt. We zoeken naar oplossingen met ons denken, we zoeken oplossingen met woorden. En juist deze woorden gebruiken we ook in veel “praat-therapieën” . Echter hebben we zelf al niet vaak alles overlopen en doordacht? En zijn we er zelf al niet in vast gelopen? Natuurlijk kan een andere kijk op de gebeurtenissen ons tot nieuwe conclusies doen komen, echter dit gebeurt lang niet altijd.

Aan de andere kant zijn er de emoties, de gevoelens, onze niet-rationele bron. Een bron van ervaringen zoals we die vroeger meegemaakt hebben en die niet onder woorden te brengen is, maar die we als dusdanig ervaren.

In mijn opinie zit hier het opslagterrein van de amygdala. En dus de opslag van alle ervaringen die we als jonge kinderen hebben meegekregen en waar we toen nog geen woorden voor hadden. Als daar de orthosympatische een overheersende rol heeft gespeeld, zal deze in de loop van het leven ook op een prominente plaats staan.

De vraag is nu: “Hoe komen we bij deze bron?”. Hoe komen we bij die gevoelens en kunnen het gaan verwerken in plaats van het “een plaatsje te geven?” .

Ik ben ervan overtuigd, dat alleen door het voelen, door het ervaren van oude gevoelens de diep weggestopte emoties naar boven gehaald kunnen worden. We komen dan terug bij de oorsprong van het ontstaan van die emoties, bij de bron. Emoties die we als kind hebben opgeslagen en die meestal weggeduwd zijn, omdat het “te erg voor woorden” is. Als kind konden we dit niet aan, als kind zouden we dood gaan als we hier iets mee deden. Dus gingen we als kind hier een overlevingsstrategie op los laten en duwden het ver weg in ons onderbewustzijn. Echter, deze gevoelens zaten er wel en hebben ook invloed op ons denken en doen. Immers, zodra we getriggerd worden komen die gevoelens meteen weer boven water drijven en worden we ons bewust van die emotie, zonder dat we “weten” waar het vandaan komt.

Net zoals die negatieve triggering, kan het ook in positieve triggering. Onze hersenen kennen geen tijd. Wat we nu meemaken wordt net zo opgeslagen als wat we vroeger meegemaakt hadden. Dus als we nu iets meemaken wat een positief gevoel opwekt en haaks staat tegenover hetgeen we vroeger hadden meegemaakt en wat een negatief gevoel heeft opgewekt, dan zullen deze twee gevoelens elkaar opheffen en zal er geen ongecontroleerde explosie van gevoelens zijn als we getriggerd worden.

 

 

 

 

 

Innerlijke Kindwerk

 

Dit is dus iets wat we met het Innerlijke Kindwerk doen. We laten de mensen ervaren wat er aan de hand is. We luisteren naar hun behoeftes en praten er niet over, maar vullen die behoeftes in. Iets wat jaren lang voor onmogelijk woerd gehouden wordt ingevuld. Vb. Het kleine meisje dat als 4-jarige op schoot van papa wilde gaan zitten maar daar bruusk werd afgeduwd en het gebod kreeg dat nooit weer te doen, zal haar gehele leven het gevoel van afwijzing mee kunnen nemen. Nu kan je jaren hierover gaan praten, echter dat gevoel blijft aanwezig. Immers, het praten zit aan de linker kant en dat gevoel juist aan de rechter kant. In het hier en nu zit die persoon als volwassen vrouw dus met afwijzing. In de therapie gaan we hiermee aan de slag. We kijken waar dat gevoel in het lichaam van die vrouw zit (bijvoorbeeld in de maagstreek) en soms zitten er woorden bij als : “Ik ben niet OK”. Dit gevoel en die woorden, die overtuiging kan die vrouw soms vaak tegen gekomen zijn in het hier en nu.

Tijdens de sessie maken we hier weer opnieuw contact mee en nodigen de vrouw uit terug te gaan naar haar eerste ervaring wanneer ze dit gevoel had en met die woorden en die plek in haar lijf. Er ontstaat dus een regressie. Hierbij kan ze terugkomen op de situatie dat ze op schoot bij haar vader zit en dat ze weggestuurd word. Therapeutisch gaan we dan kijken wat hier precies aan de hand is en wat dat kind op dat moment nodig heeft. Vaak is dat dan de ervaring dat ze op schoot mag blijven zitten en dat ze helemaal OK is. Soms is het voldoende voor de cliënt om dit gewoon te “weten” (dan is de oplossing al aan de linker hersenhelft gelieerd), maar soms is dit weten” wel aardig, echter blijft die behoefte. Op dat moment zal de volwassen vrouw letterlijk moeten ervaren hoe het is op schoot te zitten en er niet te worden afgestuurd. Let wel, de volwassen vrouw zit dan op schoot als het meisje van 4 jaar. In 9 van de 10 gevallen zal dit tot een emotie leiden en zal de vrouw de pijn van toen ervaren, maar ook de mogelijkheid dat het er wel voor haar is en dat het dus niet aan haar heeft gelegen.

 

Dit is zo maar een voorbeeld uit de praktijk. De volwassene kan dus zorgen voor de behoeftes die er vroeger als kind waren. Niet praten, maar doen is dan ook geboden.

 

 

 

Hoe herken je het Innerlijke Kind in jezelf?

 

 

De basisvraag die je jezelf kan stellen is, of je gelukkig bent en of je absolute rust in je lijf ervaart.

Ook zijn er testen die aan kunnen geven of er een vermoeden is voor het aanwezig zijn van een Innerlijke Kind. Oftewel, of je in die fase van je leven een negatieve ervaring hebt opgedaan en welke als het ware als een blauwdruk in je leven aanwezig is gebleven.

Niet alle vragen zijn relevant op elke leeftijd, vandaar dat de vragenlijsten ingedeeld zijn in leeftijdscategorieën.

Het voert hier te ver om alle leeftijdscategorieën uitgebreid uit de doeken te doen, ik zal me hier beperken tot de hoofdverdeling en een drietal vragen die erbij hoort. Indien geïndiceerd, wordt dit uitgebreid behandeld tijdens de therapie.

Vragen rondom het Innerlijke Kind.

 

0 – 1 ½ jaar:                 Problemen uit die tijd hebben te maken met de behoefte aan vertrouwen, veiligheid en warmte.

·         Leid je aan een diep gezetelde angst in de steek gelaten te worden?

·         Ben je wel eens werkelijk wanhopig geweest bij het eind van een liefdesrelatie of ben je dat nog?

·         Heb je er grote behoefte aan te worden aangeraakt en omhelst?

 

 

1 ½ - 3 jaar:                  Problemen uit die tijd hebben te maken met het stellen van grenzen, je eigen grenzen en andermans grenzen.

·         Durf je zelf op onderzoek uit te gaan of wacht je totdat iemand anders het voortouw neemt en volg je die persoon?

·         Ben je bang in de steek gelaten te worden?

·         Durf je nee te zeggen of volg je de anderen?

 

 

3 – 6 jaar:                     Problemen uit die tijd hebben te maken met kritiek op jezelf en anderen, gevoelens van schaamte en onwaardigheid, het alles-of-niets denken, seksualiteit en het beeld dat je van je eigen lichaam hebt, van (overdreven) nieuwsgierigheid en verantwoordelijkheid.

·         Probeer je in gezelschap in de achtergrond op te gaan, zodat niemand je zal opmerken?

·         Heb je een voortdurende behoefte aan waardering en respect?

·         Durf je je behoeftes invulling te geven door dit met anderen te bespreken en te vragen naar datgene wat je werkelijk nodig hebt?

 

 

6 – 12 jaar:                             Problemen uit die tijd hebben te maken met acceptatie van en door leeftijdsgenoten, het gevoel erbij te horen en het hebben van (zelf) discipline.

·         Kost het je moeite andere mensen te vertrouwen? Heb je het gevoel de touwtjes altijd in handen te moeten houden?

·         Heb je dikwijls het gevoel dat je nergens eigenlijk echt in de groep past of ergens bij hoort?

·         Durf je je nieuwsgierigheid over seks te uiten, of druk je alles weg in de donkerte van je ziel?

 

 

12 – volwassenheid:      Problemen uit die tijd hebben te maken met ongemakkelijke gevoelens (op sociaal, lichamelijk en seksueel terrein), afhankelijkheid ( van meningen van anderen, alcohol, drugs, gedragingen), het voor jezelf opkomen, identiteit.

·         Leid je op het moment, of heb je ooit geleden, aan een of andere consumptieve verslaving (overmatig eten, drinken drugsgebruik)?

·         Ontken je bij een of andere fysieke behoefte de seinen van je lichaam?

·         Voel je je verantwoordelijk voor het verdriet en de boosheid van een ander?

 

 

 

Therapie in grote lijnen

 

In grote lijnen bestaat de therapie uit 5 verschillende stappen. Om het Innerlijke Kind te helen zullen al deze stappen gezet moeten worden. Vele stappen komen voort uit de natuurlijke heling van het proces. We praten niet al te veel tijdens de sessies, maar laten je ervaren wat het met je doet

 

1.   Het bewust worden van patronen en hieruit leren stappen. E. Bosch gaf al aan dat we een stuk in ons hebben die als een automatische piloot ons laat reageren op elke stimulus die ons doet triggeren. We mogen leren, dat onze reactie op een situatie van nu, soms zijn oorsprong heeft in het verleden. In deze groep maken we gebruik van regressie, NLP, Transactionele Analyse, geleide meditatie.

2.   De mens is een psychosomatische eenheid. Wat er in onze psyche gebeurt, slaan we op in ons lichaam. Omgekeerd kunnen we hier dan ook gebruik van maken. We maken contact met ons lichaam en komen zo op die energievelden terecht welke gekoppeld liggen met onze psyche. In deze groep maken we gebruik van Waterwiegen, Geleide Meditatie, Energiewerk, werken met de chakra’s, gronden, rebirthing (op het droge en in het water).

3.   De meeste mensen weten, dat als ze ergens met traumaverwerking bezig zijn geweest, dat ze veel water moeten drinken. Dit om afvalstoffen uit het lichaam te verwijderen.  In de huidige wereld krijgen we erg veel informatie te verwerken. Denk maar eens aan de computer en de TV. Al deze processen zorgen er ook voor dat er afvalstoffen in ons lichaam vrij komen, immers, het onthouden en het denken is niets meer of minder dan een chemisch proces. En naast de doelproducten komen er ook afvalstoffen vrij die moeten worden afgevoerd. Dit kan tijdens processen van rust. Meditatie  is om die reden erg gezond. Daarnaast gebruiken we voor dit doel ook: Quantum Light Breath Meditation van Jeru Kabbal, NLP, Visualisaties, Voice Dialogue.

4.   Onze hersenen worden soms eenzijdig belast. “Ik zit in mijn hoofd” is een veel gehoorde opmerking. Echter feitelijk zitten ze in een helft van het hoofd. De andere helft is meer het voelen.  Tijdens de therapie gaan we beide helften met elkaar verbinden en beide delen verbinden met het gehele lichaam. Dit doen we door: links-rechts communicatie, geleide meditaties, Voice Dialogue.

5.   We hebben geleerd wat de foute bronnen zijn in ons leven. Echter we hebben nog niet vaak de ervaring van gezonde helende bronnen gehad in ons leven. Deze komen tijdens de therapie aan bod. De liefdevolle moeder en de liefdevolle vader kunnen fysiek ervaren worden. Daar onze hersenen het fenomeen tijd niet kennen, ervaar je het nu net zo als het vroeger, en ervaar je dat het er wel voor jou is. Naast goede fysieke voeding (waarbij ik de mensen verwijs naar het OWC), is er dus ook de psychologische voeding. Wat hebben de mensen nodig en wat gunnen ze zichzelf. Het leren vragen is hierbij van groot belang. In deze groep maken we gebruik van Voice Dialogue, fysiek ervaren van gemis en invulling hiervan, Waterwiegen.

 

 

 

Copyright: Remke Kamphuis september 2012


© 2019 Het innerlijke kind - realisatie: BMT Media