LEZING AANTREKKEN EN LOSLATEN

 

 

Tekst aankondiging OWC

 

Single zijn is iets wat zijn voordelen heeft. Je hoeft met niemand te delen en je kan zelf bepalen wat je wilt gaan doen. Je hebt 'losse' vrienden of vriendinnen, echter een diep contact heb je (nog) niet gehad. Maar ergens diep in je lijf kan je toch voelen dat je dat diepe contact wilt maken. Contact met een ander. Je wilt een relatie aangaan. En dan komt het: je ontmoet iemand en het 'klikt'. Er breekt een spannende en mooie tijd aan en je doet veel dingen samen. En dan kan het noodlot toeslaan. Er komt een gevoel naar boven van angst, van beheerst te worden, van het inleveren van vrijheid. En in plaats van toenadering te zoeken tot die persoon, neem je afstand. In plaats van diegene die je lief hebt aan te trekken, stoot je die persoon af. Een fenomeen dat veel mensen kennen en waar we deze avond bij stil hopen te staan. Waar komt dat vandaan, wanneer is dat mogelijk ontstaan, maar vooral: hoe kunnen we daar iets mee doen, hoe kunnen we dat stukje in onszelf mobiliseren dat maakt dat dit proces anders gaat verlopen.

 

AANTREKKEN EN LOSLATEN

 

Wat moeten/mogen/willen we aantrekken en loslaten?

 

Als we het over loslaten hebben, is het dus iets over wat we vast willen houden. We willen iets vasthouden van wat we ( denken dat) we nodig hebben. Als we ons vasthouden aan hetgeen we vast willen houden, maakt dan dat er geen groei is. Er is afhankelijkheid. Afhankelijkheid van een ander of aan iets.

Als we het hier over afhankelijkheid hebben, bedoel ik het gevoel van afhankelijkheid aan een ander persoon. Die andere persoon heeft iets wat wij nodig hebben en wat wij koste wat het kost niet los willen laten. En dat het soms veel kost, mag duidelijk zijn.

 

Om deze lezing te beginnen, wil ik graag terug gaan naar het begin.

 

HET BEGIN BIJ PERFECTE OUDERS:

 

In mijn visie, zijn we eens op aarde gekomen als een blanke ziel, stralend en schijnend en vol Liefde.

Stel nu eens, dat dat voor die ziel de eerste keer is, dat het stralend en schijnend op aarde komt. En stel nu eens dat werkelijk alle omstandigheden perfect zijn. De perfecte moeder, die perfect reageert op het moment dat ze weet dat ze zwanger is. De perfecte omstandigheden waarin het kind in de buik opgroeit en dus ook de perfecte omstandigheden waarin de moeder zich op dat moment bevind ( geen werk hoeven te doen, verzorgd worden, steun aan alle kanten). En stel eens dat de bevalling perfect was, nagenoeg geen pijn voor moeder en kind, geen complicaties, geen gestresseerde hulpen rond de moeder, een perfecte steunende vader, geen vel licht als het kind uit de vagina komt, zachte geluiden, direct bij moeder op de buik, liefdevol omarmd en getroost worden, genoeg voeding, warmte, koestering, bescherming. Een perfecte invoelende moeder, die exact aanvoelt wat je nodig hebt en het je geeft. Je hoeft maar te kikken en ze geeft je voeding, streling, een hand op je buikje, een kruik in je bed etc. Kortom de perfecte omstandigheden.

Waar haal je dan je angsten, boosheid, verdriet, eenzaamheid, ik ben niet oké gevoel etc.  vandaan? Bij wie of wat leer je dat dan? Ik denk nergens, immers, alles is perfect.

En natuurlijk snap ik goed dat dat niet bestaat. Er is altijd wel iets, maar ga eens mee in die gedachtegang. Alles is perfect. Dan kan je je afvragen of de negatieve gevoelens bij dat kind wel ontstaan, of dat het kind leert dat alles perfect en vertrouwd is.

 

ERVARING

 

Je zal dus iets mogen ervaren om het te voelen. Je zal dus imperfectie van je ouders mogen voelen, om iets te voelen en je bewust te zijn dat dat er ook bestaat. Maar ook het goede zal je mogen ervaren. De liefde van je ouders mag je ervaren in de vorm van koestering, veiligheid, invullen van je noden en behoeftes, bescherming etc. Op die manier krijgt de liefde vorm en voel je het als je het krijgt. Je herkent dit als liefde.

In mijn opinie mag je dus eerst iets ervaren, alvorens je er een gevoel op kan plakken.

Voorbeeld: als 21 jarige vrouw kan je er aan denken om moeder te willen worden. Je kan er boeken over lezen en je kan er met andere moeders over praten. Echter jouw gevoel komt er pas, als je daadwerkelijk moeder wordt. Als je merkt hoe druk je het hebt, hoe vervelend de kinderen kunnen zijn kortom, door te ervaren ga je voelen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een gevoel hebben we dus ooit eens ervaren en geleerd wat dat gevoel ons oplevert.

 

 

In het kort kunnen we stellen dat er 4 fases zijn hoe we op trauma's reageren:

1.    Hyperactivering[1]: je lijf reageert met een verhoogde hartslag, ene versnelde ademhaling, problemen met slapen, spanning, spierttrekkingen, een actieve geest ( die op volle toeren draait), paniekaanvallen. Hyperactivering is dus de start van een proces welke we bij een trauma kunnen zien. Dit systeem gebeurt buiten onze wil om en de hoeveelheid energie die dit vergt is erg hoog.

2.    Verstrakking[2]: Verstrakking veranderd ademhaling, spierspanning en houding. Er kot meer bloed beschikbaar voor de spieren en minder voor de ingewanden. Het lichaam bereid zich voor om te vechten of te vluchten. Ook de waarneming vernauwd zich, opdat we ons optimaal kunnen focussen op een potentieel gevaar. 

3.    Dissociatie[3]: door dissociatie voel je ( even) niet meer. Hierdoor weet je het jezelf later ook meestal niet meer exact te herinneren. “Ineens was ik thuis, maar hoe ik daar gekomen ben, weet ik niet meer”. We hebben bij dissociatie dus eventjes geen contact meer met ons lichaam. De functie van de dissociatie is het helpen om de niet ontladen energie van de hyperactivering gescheiden te houden van onze volledige ervaring.

4.    Bevriezing[4]: De bevriezing treedt op als het lichaam door heeft dat er voldoende energie in het lichaam zit om het gevaar aan te kunnen. Echter de hyperactivering is ook nog steeds aanwezig. En dat leidt ertoe, dat beide mechanismen tegelijkertijd aanwezig zijn. De hyperactivering en de bevriezing. Door het inactief zijn van het lichaam, wordt die enorme energie in het lichaam vastgehouden.

 

En juist deze 4 symptomen bij elkaar leiden ertoe dat we deze traumasymptomen niet zomaar kunnen verwerken.

 

ERVARING

 

We doen in ons leventje dus allerlei ervaringen op, die als we ze niet kunnen ontladen zich vast gaan zetten en op zichzelf een bron vormen voor nieuwe reacties van ons lichaam.

We gaan dus reageren vanuit een pijn. Eckhart Tolle heeft het in zijn boek “Een nieuwe aarde, dé uitdaging van deze tijd”, over een pijnlichaam. Hij bedoelt hiermee, de opeenhoping van oude emotionele pijnen[5]. Quote: “Kinderen vinden sterke negatieve emoties te overweldigend om te hanteren en zijn geneigd te proberen ze niet te voelen. Als er niet een volledig bewuste volwassene bij is die ze met liefdevol en meedogend begrip begeleidt bij het direct onder ogen zien van de emotie, is besluiten die niet te voelen de enige keuzemogelijkheid die het kind op zo'n moment heeft. Helaas blijft dat prille verdedigingsmechanisme in functie als het kind volwassen wordt. De emotie leeft nog steeds onherkend in de volwassene en uit zich indirect bijvoorbeeld als angst, woede, uitbarstingen van geweld, een slecht humeur en zelfs als lichamelijke ziekte. In bepaalde gevallen verstoort of saboteert ze elke intieme relatie”.

 

VASTHOUDEN EN LOSLATEN

 

Wat heeft dit alles nu met ons thema te maken?

Ik denk alles. Zoals we allen weten, is niemand in een perfecte omstandigheid op de wereld gekomen. Iedereen heeft wel iets meegemaakt. De een wat meer dan de ander.

In onze hersenen liggen deze ervaringen opgeslagen en daarbij tevens het bijbehorende energie-patroon. Wij leren van wat we ervaren hebben. Echter dat leren houdt niet altijd in, dat we er blij mee zullen zijn. Immers, de negatieve reactie op iets hebben we ook geleerd.

 

AFWEZIGE OUDERS

Stel bijvoorbeeld, dat je geen liefdevolle ouders hebt gehad en dat je min of meer je eigen leermeester was in het uitvinden wat goed en fout was in deze wereld. Je hebt dan dus afwezige ouders. ( Een let wel, in onze computertijdperk, met facebook, sms'jes, etc., neemt dit aantal toe). Als baby ervaar je geen veiligheid en steun en moet je zelf alles goed in de gaten houden als 3-jarige hoe het reilt en zeilt. (Je controleur is dan dus geboren). Je ervaart je ouders als koud en afstandelijk en steeds maar bezig met iets anders. Jouw gevoelens doen er niet toe.

Je komt op school en hebt niet geleerd hoe om te gaan met andere mensen, anders dan voor jezelf te zorgen. De kinderen zullen zich van je af keren en als er wel al eens contact is, zal deze in de vorm van agressie kunnen zijn. De juf bestraft jou daarvoor en je leert weer dat je alleen op jezelf kan vertrouwen en niet op een ander.

Stel dat deze persoon opgroeit en zich helemaal op zichzelf richt. Hij zorgt dat die elke vorm van intimiteit uit de weg gaat en richt zich op de prestaties die hij doet: hij is een zeer goede leerling en wordt daardoor beloond. Zowel door zijn ouders als door zijn omgeving ( leerkrachten en medeleerlingen). Hij maakt zijn school af en komt in de politiek terecht. Hij scoort daar, omdat hij beslissingen kan nemen die niet populair zijn, maar die wel resultaat opleveren. En uiteindelijk wordt hij minister president. Hij heeft het beste met iedereen voor, maar voelt niet. Zijn hart is gesloten en zal alles beredeneren.

Wat is hier in feite aan de hand?

·       Ooit heeft hij gevoeld, maar het voelen was niet veilig genoeg en hij heeft zijn liefde afgesloten.

·       Dat afsplitsen van de Liefde, kost energie. Er is boosheid, angst, verdriet, wanhoop, minachting etc., en dat stopt hij weg.

·       Zijn innerlijke systeem wil echter weer in balans komen en de energie die nodig is om al hetgeen hij wegstopt vrijmaken.

·       Het lichaam streeft naar een balans met zo min mogelijk energie.

·       In alles wat hij in zijn leven opnieuw meemaakt, zal elke trigger van deze ervaring ervoor zorgen dat hij het niet ervaart en zal de hoeveelheid energie die er nodig is om dat af te schermen groter worden. Hij neemt meer afstand van de Liefde en zal zich vervolgens harder naar de medemensen opstellen. Dit is een logische reactie, want hoe meer anderen hem eraan herinneren wat hij mist ( de Liefde), hoe groter de pijn zal zijn.

·       Uiteindelijk bereikt hij de top. Succesvol en eenzaam. Hij draait zijn succes op uiterlijke macht en de innerlijke Liefde is ver van hem. Relaties kunnen slecht worden opgebouwd en onderhouden.....tenzij hij iemand ontmoet die hetzelfde patroon in zich heeft. Ze ontmoeten elkaar voor bijvoorbeeld de seks en leven beiden een eigen leven. Hun kinderen zullen succesvol moeten zijn en krijgen geen Liefde mee. Het spel begint opnieuw....

 

WAT LEREN WE VAN DEZE TYPE OUDER-KIND RELATIE?

 

Een kind heeft een veilige hechting nodig. Die heeft ouders nodig die hem steun en intimiteit geeft.

De type ouders die geen Liefde geven, die overdreven stimulerend zijn, die het kind bedelven onder opdringerige zorg, die hun kind emotioneel overrompelen, die ouders krijgen vaak kinderen die zich geheel richten op de buitenwereld en die minder goed in hun gevoel zullen zitten.

Deze kinderen hebben bindingsangst.

DE TEGENHANGER VAN DEZE KINDEREN

 


De tegenhanger van deze kinderen is het kind waarbij de ouders niet een stevige achtergrond gaven in Liefde. De kinderen wisten niet waar ze aan toe waren. De ene keer is het alles en de andere keer is het niets. Het vertrouwen van de kinderen in hun ouders als steun is er niet echt.

Ook kan het voorkomen, dat een ouder plotseling weggevallen is ( scheiding of overlijden). Het kind hoopt nog steeds op die liefde.

Deze kinderen hebben verlatingsangsten.

 

WELKE PARTNERS ONTMOETEN WIJ?

 

Het zijn nu juist deze tegenpolen, die elkaar aantrekken. Beiden hebben ze een tekort aan Liefde, echter beiden vanuit een andere achtergrond.

De volwassen met een bindingsangst zijn op zoek naar de Liefde. Ze zien weinig heil in intimiteit, maar ze hebben geen angsten. De volwassene met de verlatingsangsten zijn op zoek naar de Liefde. Ze hebben geen probleem met intimiteit, echter kennen wel veel angsten ( o.a. Om verlaten te worden).

Beide typologieën zoeken dan ook in de andere wat ze zelf nodig hebben.

 

Samengevat kan je dus zeggen, dat ze beiden vanuit een tekort reageren en op zoek zijn naar datgene wat ze basaal in hun leven gemist hebben: Liefde.

 

LOSLATEN VAN EEN ONMOGELIJKE LIEFDE

 

Wat mogen we loslaten? We mogen datgene loslaten in de andere wat we zo hard nodig hebben. Immers, die andere kan het je simpelweg niet geven. We blijven echter HOPEN en houden die andere vast. We houden ons vast aan een waanidee. En we doen dat net zo, lang totdat we het hebben. We willen die heelheid, die Liefde weer ervaren, door onze pijnen en andere negatieve energieën op te ruimen. Echter dat kan die andere niet doen, dat mogen we zelf doen.

Vandaar dat DE OPLOSSING van loslaten ook is, het leren jezelf te geven wat je nodig hebt. Je kan dan automatisch de andere loslaten.

Loslaten kan dus pas, wanneer je jezelf datgene kan geven wat je nodig hebt. De functie van die andere is dan verdwenen.

 

LIEFDE

 

Wat is in dit kader Liefde? Wat willen we aantrekken? Dat is die Liefde. Maar wat is dat dan, die Liefde? Sommige mensen hechten zich enorm aan elkaar en zeggen dat ze liefde ontvangen. Echter wat ontvangen ze dan? Ze ontvangen datgene wat ze nodig hebben, ze krijgen hun behoefte ingevuld. Op zich is daar niets mis mee, echter is dat Liefde?

Echte Liefde is volgens mijn opinie het elkaar helpen op je levenspad. En dat kan dan wel eens inhouden dat je elkaars bloed onder de nagels weghaalt. Je hoeft het elkaar niet gemakkelijk te maken, maar helpt elkaar de zaken te verkennen die je zelf niet zien wilt. Je helpt elkaar te ervaren wat je nodig hebt. Je leert grenzen kennen en daarmee krijg je je eigen energie teruggekoppeld en daarmee ontstaat er emotie.  Kortom in Liefde kan er een effect ontstaan, waarmee je je eigen emotielaag, je eigen kwetsbaarheid om je eigen Liefde/Ziel/Authenticiteit, door een ander gereflecteerd krijgt. En vanuit die Liefde heb je allebei één doel: namelijk het helpen groeien van elkaar op Zielsniveau.

 

WAT LATEN WE LOS?

 

Alles is continu in beweging en er is een bepaalde stroom die ons meevoert en waar we ons aan over kunnen geven. Wanneer we ons volledig over kunnen geven aan alles dat zich aandient of zich van ons verwijderd, voelen we ons goed. Geen strijd en geen weerstand. Juist ons verzet tegen bepaalde zaken geven strijd en onrust. We voelen ons niet goed. Dat verzet komt omdat de energie niet volledig stroomt. Er zijn hindernissen in die stroom van energie. We ervaren grenzen en juist door het ervaren van die grenzen keert zich de energie naar ons terug en voelen we wat er in onszelf om gaat.

Zijn er dan ook mensen die zich van ons verwijderen en we zijn klaar met die mensen, we hebben hen niets meer te geven of zij hebben ons niets meer te geven, dan is het goed dat die de eigen weg inslaat. We kunnen zonder problemen loslaten.

 

Echter, indien we nog iets van die persoon nodig hebben en we hebben dat nog onvoldoende gekregen, dan zullen we er alles aan doen om die niet los te laten.

Zelfs bij scheidingen is dit het geval. We scheiden, omdat we niet bij die ene persoon willen blijven, echter de delen die tot die persoon behoren, datgene wat die persoon kan geven en wat wij nodig hebben, kan ervoor zorgen, dat we die persoon niet goed los kunnen laten. Dit uit zich dan in allerlei gedragingen die door de buitenwereld niet gesnapt wordt, zoals: dreigen, boos zijn, angstaanvallen, claimen, lief doen, verleiden etc.

 

WAT TREKKEN WE AAN?

 

We trekken die situaties en die mensen aan die ons iets kunnen geven ons hogere doel te bereiken. In feite dus het doel welke we op Zielsniveau willen bereiken. Maar om dat doel te bereiken, mogen we wel eerst bij onze Ziel kunnen komen. Echter daar is soms iets afgescheiden in onze jeugdjaren en daar zit emotie op. Dus zullen we soms eerst door die emotielaag mogen komen alvorens we bij onze Ziel terecht komen. En daar we juist iemand om ons heen willen hebben die aanvankelijk het gevoel gaf dit doel te kunnen bereiken, en daar deze soms niet datgene blijkt te kunnen geven van wat wij gehoopt hebben, zal onze emotie des te groter zijn en van dien aard waarin we juist die zoektocht zijn gestart.  Dat hogere doel is volgens mij de heelwording van de Liefde, het terug verwerven van het afgesplitste deel van de Liefde, welke door onze opvoeding etc. is afgesplitst.

 

 

 

 



[1]    De tijger ontwaakt: Peter A. Levine (pag. 134-135)

[2]    De tijger ontwaakt: Peter A. Levine ( pag. 136-137)

[3]    De tijger ontwaakt: Peter A. Levine ( pag. 138-139)

[4]    De tijger ontwaakt: Peter A. Levine ( pag. 143-145)

[5]    Een nieuwe aarde: Eckhart Tolle ( pag. 113-114)


© 2018 Het innerlijke kind - realisatie: BMT Media