In de psychologie onderscheidt men tegenwoordig vaak acht basisemoties: angst, verbazing, bedroefdheid, walging, woede, verwachting, vreugde en aanvaarding. Nu kan je je afvragen, waar deze gevoelens in ons lichaam hun oorsprong vinden. De bekende onderzoeker Joseph LeDoux heeft in zijn boek: “The emotional brain” een overzicht gegeven van wat men thans de neurobiologische basis noemt van de emoties. Hij heeft zich het meest geconcentreerd op emoties van angst (schrik en vrees). Deze emotie en de ermee gepaard gaande reacties lijken voornamelijk te maken te hebben met de amygdala, een amandelvormig gebiedje in het vooronder van de grote hersenen, dat vroeger tot het limbische systeem werd gerekend.

De amygdala is een van de eerste structuren die in onze hersenen actief zijn en de functie hiervan is ons te beschermen. Het laat ons overleven. Het legt verbanden tussen prikkels die binnen komen vanuit de diverse zintuigen en koppelt deze aan emoties. De amygdala “leert” dus en zal reflectoir gaan reageren op elke situatie. Dit is in het begin van ons leven wel nuttig, want het behoedt ons voor gevaren. We kunnen immers nog maar weinig en zo´n reflectoire beschermbron is dan wel nuttig. Echter als we ouder worden en we kunnen zelf denken en beoordelen of iets goed of niet goed is voor ons, dan reageert die amygdala ook nog en dan reageren we in een reflex, terwijl we achteraf misschien anders zouden willen reageren. We zullen dus angstig kunnen gaan reageren op situaties die achteraf niet zo beangstigend hoeven te zijn en waar we misschien zelfs over zullen lachen. In ons gedrag is dit te zien als vechten of vluchten.

 http://t0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTqN-Ky5G3BQzNZvmbUQwZIfIfy7D70P-lXmYZAdgSXoYcKNZYhAw

Als we dit nu even terugzetten op datgene wat met het Innerlijke Kind te maken heeft, kan je dus zeggen, dat we als kind allerlei ervaringen opgedaan hebben en daar een passende reactie op gevonden hebben. We zijn bijvoorbeeld gaan vluchten (dus zwijgen, ons zelf niet laten zien, niet onze emoties laten zien) of gaan vechten (zoals driftig reageren, duidelijk aanwezig zijn en agressief gedrag vertonen). We hebben dus geleerd en vastgelegd, dat op een situatie A er een gedrag B volgt en de amygdala is datgene in ons waar die link wordt gelegd.

 

Een ander verschijnsel wat met de fMRI ontdekt is, is het verschijnsel, dat we delen in onze hersenen hebben, waar we meer activiteit zien als we emotioneel reageren, en delen die oplichten als we meer rationeel reageren. Op zich is deze ontdekking erg interessant en kan volgens ons van invloed zijn op de therapiekeus van een cliënt. Stel, iemand heeft een probleem die puur rationeel is. Dan zal dat probleem met praten (aan de rationele zijde) opgelost kunnen worden. De cliënt zal het dan ook  vaak hebben over `Ik denk….`en `Ik weet….`.

Echter, indien het probleem van emotionele aard is, ( de cliënt heeft het over `Ik voel…..`en `Ik ervaar….`), dus over emoties gaat, dan zal er volgens ons gewerkt moeten worden aan de rechter zijde van de hersenen. In plaats van praten, zullen we moeten voelen en ervaren. Door een brug te slaan tussen linker en rechter zijde, worden we ons dit bewust wat er in ons speelt en zullen de emoties komen. We zien dan ook vaak, dat mensen met dit soort therapieën pas in beweging komen, wanneer de therapeut de “gevoelige snaar” raakt en als er emoties naar boven komen. Deze zijn echter vaak ongericht.

Iets anders zal het kunnen zijn, als er meteen op dat emotionele vlak kan worden ingewerkt. Het praten, de woorden zitten aan de linker kant (ik ga in mijn verhaal steeds uit van een rechtshandige). Aan de rechterzijde zitten de emoties. We zullen dus met die emoties moeten gaan werken. Dit kan door desensibilisatie technieken (het telkens contact maken met het angststukje. In de psychologie zegt men: “Doe waar je bang voor bent en het einde van je angsten staat vast”). De cliënt voelt dan wat er in zijn lijf gebeurt en zal daar op gaan reageren.

 

Kijken we nu weer naar het Innerlijke Kind, dan zien we dat veel overtuigingen en oordelen van de volwassene met een actief Innerlijke Kind in zich, gebaseerd zijn op emoties. Deze emoties zijn ooit eens ontstaan. Dit kan zijn rondom de geboorte tot laat in de puberteit. In de beginjaren van het kind, was het sterk afhankelijk van zijn omgeving. Het had liefde nodig van zijn moeder en deze liefde kreeg het door lijfcontact. Hierdoor leerde het wat van hem was en van zijn moeder. Op die manier kon hij een stap verder maken in zijn ontwikkeling om liefde op afstand te geven etc.

Allemaal goed en wel, maar wat gebeurt er dan als dit er niet was. Dan zou het kind dood gaan. Dit gebeurt er echter niet, omdat het kind afweermechanismen vormt. Echter voor het kind voelt dit wel zo. Dit is volgens ons dan ook één van de redenen waarom emoties in deze fase gevormd zo sterk zijn. Het is een heel sterke overtuiging van dat kind. Het kind zal zijn eigen waarheid gaan vormen en met die interne overtuigingen gaan werken.  Woorden waren er toen nog niet, maar de gevoelens des te meer. Gevoelens als: `Ik ben niet goed genoeg`, `Ik ben niet waardevol`, `Ik ben niet Ok`, `Het is allemaal mijn schuld` etc. Een enorme goed bron om co-dependency naar voren te halen.

 

De jaren dat het kind nog geen woorden had, de jaren dat het afhankelijk was van zijn moeder en maar één ding wilde: invulling van zijn lusten (voeding, veiligheid, warmte, contact etc.) ontstaan onnoemelijk veel emotionele patronen die slecht met praten benaderd kunnen worden. Als dit er toen niet was, dan zal het daar een eigen patroon op loslaten met de bijbehorende emoties en oordelen en kijk op zichzelf (zelfreflectie). Wij denken nu, dat deze reacties opgeslagen worden in de rechterhelft (emotionele kant) van de hersenen. En of praten dan kan helpen weten we niet. We denken eerder dat de cliënt al jaren met zichzelf “gepraat” heeft door er dagen en vooral nachten, over na te denken. Echter het “voelen” is dan niet datgene waar men echt mee bezig is. Sterker nog, door hun overtuiging als “kerels huilen niet”, en “softheid is voor watjes” en “ik zal een sterke vrouw zijn” etc. (dus stukken in de linker hersenhelft) zorgen ervoor dat ze ver blijven van alles wat met het voelen te maken hebben. En juist dit voelen zal hen naar de emoties bergen, zullen het verdriet, de boosheid, de eenzaamheid, de angst ect. Naar voren halen en zal de weg naar verwerking open gaan. Immers, kan je niet pas iets verwerken wanneer je het in de ogen kijkt? We hebben dan ook ervaren dat de cliënten dan reageren met: “Ik was ontzettend bang, echter er was geen reden om bang te hoeven zijn. Het was de angst uit mijn kinderjaren”. En dit is wat wij hopen te bereiken, inzicht krijgen in de emotionele lading van de kinderjaren.

Hoe we dat doen, kan u lezen op de pagina over wat we doen met tijdens het werken met het innerlijke Kind.

 

Ondanks dat wij de ervaring hebben dat het werkelijk werkt, wil ik niet claimen, dat de theorie achter onze ervaringen een kloppende theorie is. Ik nodig degene die een andere verklaring hebben dan ook uit te reageren om te komen tot iets wat het `alleen praten` in de therapie kan doen veranderen in het `doen` en het `ervaren`, opdat er een brug geslagen kan worden tussen de linker- en de rechter hersenhelft.

 


© 2019 Het innerlijke kind - realisatie: BMT Media