ADULT ATTACHMENT THERAPY®

 


 

Reacties cliënten


 

“Door ervaring worden we wijs”.

 

 

Enige ervaringen van cliënten (anoniem) na ADULT ATTACHMENT THERAPY® :

 

 

.........Ik was na de sessie erg moe voor de rest van de dag. Dat ervaar ik wel vaker, er zit gigantisch veel moeheid in mij als ik met bepaalde onderwerpen bezig ben. Ik voelde me ook gesterkt, ik stond goed op mijn eigen grond, ik bleef bij mezelf.
Ik heb even kunnen ervaren wat ik gemist heb. Een heel raar gevoel waarvan ik niet dacht dat nog te kunnen ervaren (aangezien ik geen 2, maar 37 jaar ben) Maar ik heb me zeker nog niet ten volle kunnen open stellen, daarvoor is er nog te veel weerstand.
Ik was ook blij te constateren dat ik dan toch in staat ben om een man te vertrouwen :-)
Ik heb wel ergens het idee te weten wat de bedoeling is, maar ik weet nog niet hoe ik dit moet implementeren in mijn dagelijks leven......

F. te Antwerpen

 

Daarna deden we adult attachment therapy. Ik voelde een verlangen om bij Remke weg te kruipen, met mijn gezicht naar zijn borstkas toegekeerd. Toen ik dat deed, voelde ik mij snel ontspannen en zakken in een stuk van heel kleine baby. Een baby'tje dat nog maar net met moeite zijn hoofdje eventjes kan optillen en zich koestert in het geborgen warme veilige gevoel bij zijn mama. Na een tijdje kwam het verlangen op om wat verder te verkennen. Mijn hoofd zoekt zich een weg naar de ene schouder, dan naar de andere schouder. Ik zat helemaal in het babygevoel maar voelde mij wel wat gehinderd door mijn grote lichaam dat natuurlijk niet zoals een baby paste in de omarming van de Moeder. Maar toch kon ik me overgeven aan het gevoel. Het fijne was dat ik in een flow kwam waarbij ik niet eerst bedacht wat ik zou doen maar de bewegingen volgde die zich van binnenuit aandienden. Het was heerlijk en helend om zo helemaal in dat gevoel te zakken.

Na een tijdje kwam dan het verlangen op om contact met de buitenwereld te zoeken maar met de veilige ruggensteun achter mij. Ik draaide me om en lag met mijn rug tegen Remke terwijl hij mijn hoofd en nek streelde. Ook dat voelde zeer helend. Vooral de aanrakingen aan mijn voorhoofd en zijkant van mijn gezicht deden heel veel deugd. (Remke: innervatiegebied n. vagus). Ik kon het ook helemaal toelaten. Ergens bleef er wel een vage onrust: moet ik niet nog eens bewegen? Ik draaide me weer om met mijn gezicht en buik naar Remke toe en voelde toen in mij opkomen: ok, als het afgebroken wordt als ik zo lig is dat minder erg. Waardoor ik mij dan pas realiseerde dat de vorige houding zo zalig was dat iets in mij bang werd om er helemaal in op te gaan omdat dan de teleurstelling als het afgelopen was te groot zou zijn. Dat is wel iets wat ik herken uit mijn leven. Dus heb ik mij terug omgedraaid met mijn rug naar Remke toe en ook gevraagd om mijn buik aan te raken.

Toen het tijd was, stond Remke recht en dekte mij toe met een deken zodat ik nog even kon blijven liggen. Hij stopte mij helemaal in en dat alleen was al zalig om te voelen. Ik was in een tijdloze, heel ontspannen en tegelijk toch alerte toestand. Wat ik soms voel als het lukt om diep in meditatie te gaan.

Ik voelde doorheen de sessie ook dat ik in andere stukken kwam. Eerst was het prille kleine baby, maar later voelde ik dat het oudere stukken waren, kleuter; en op een bepaald moment voelde ik ook iets van de ontwikkeling bij pubers die hun eigen lichaam ontdekken en hoe ze daar in relatie mee kunnen omgaan. Ik voelde dat ik nu, als ik ooit nog een lief zou hebben, zou weten wat ik fijn vind en ook hoe ik daarom kan vragen.

Zeer helende sessie waarvan ik nu, twee dagen later, nog steeds het effect voel.

 

1.     te Antwerpen

 

 

Jarenlang heb ik geworsteld met depressieve gevoelens. Ik kon er echter nooit de vinger op leggen waar ik die vandaan haalde. Het leek wel alsof ik er geen reden toe had: Ik zou dankbaar en gelukkig moeten zijn met alles en iedereen in mijn leven. En toch...

Ik werd telkens overvallen door gevoelens van falen. Op elk vlak. Ik leek te verdrinken in 'altijd heel erg mijn best doen maar toch nooit goed genoeg zijn'.

Ik haalde mezelf helemaal neer: ik betekende niets. Ik was angstig, altijd bang voor meningen van anderen, wilde door iedereen graag gezien worden maar niet in de kijker staan, had geen greintje zelfvertrouwen, was ervan overtuigd dat iedereen alles beter kon en beter wist dan ik en dat iedereen mij een stomme, grijze muis vond.

Ik probeerde medicatie, gesprekstherapieën, NST,... tot Chinese kruiden en acupunctuur toe ....

Er waren periodes van lichte verbetering, maar elk herval bleek keer op keer zwaarder dan het vorige.

Er moest iets bestaan wat me daadwerkelijk zou helpen. En dat heb ik gevonden bij het Innerlijk Kindwerk door Griet en Remke gegeven wordt. Vanaf de eerste workshop (een weekend) die ik bij hen volgde, voelde ik heel duidelijk:' Hier moet ik zijn! Hier ligt de sleutel naar het 'waarom' en naar 'hoe pak ik het aan?' Ik ging een 4-daagse volgen. En hier hielpen ze me ontdekken waar de angel zat! Via het individueel werken met mijn Innerlijke Kind en mijn behoeftes zijn we geleidelijk aan overgegaan naar de Adult Attachment Therapy.

Dat was in eerste instantie best spannend! Ik merkte dat ik niet gewend was om op een niet-seksuele manier aangeraakt te worden of zelf aan te raken. Dat wil zeggen dat aanraking (zonder seksuele gevolgen) geen enkel deel uitmaakte van mijn leven....

Ik was me er niet eens van bewust!

Pas toen ik leerde wat het is om aangeraakt en gekoesterd te worden, besefte ik wat ik heel mijn leven zo gemist heb en waar ik zo sterk naar verlang! Remke leerde mij dat dit gevoel van missen waarschijnlijk al vanaf de babytijd aanwezig was en dat het te maken zou kunnen hebben met de manier van hechting. De begeleidende woorden, de juiste finesse van de koestering en de perfecte afstemming van de therapeut op mij gaven me voor de eerste keer in mijn leven het gevoel dat ik helemaal oké ben zoals ik ben. Meer nog, ik kreeg het gevoel dat ik bijzonder ben!  Ik leerde dat ik degene ben die beslissingen neemt over wat ik wil en niet een ander.

Na elke sessie ging ik naar huis met het idee de wereld aan te kunnen! Ik kon zelf nauwelijks geloven hoe ik barstte van zelfvertrouwen! Dit gevoel was helemaal nieuw voor mij. Ik leek wel te zweven!

Magnifiek wat het effect is van deze therapie! Dit zou ik naar mijn gevoel nooit bereikt hebben met gesprekken en/of medicatie alleen.

Het heeft me ook erg aan het denken gezet en ik besef nu pas hoe ik op mijn beurt mijn kinderen niet genoeg heb gekoesterd en geknuffeld. Hoe essentieel aanraking is voor je eigenwaarde-gevoel.

Ik hoop dat ik ook voor hen nog een waardevolle ommekeer kan bieden en hen ooit liefdevol in mijn armen kan sluiten (zonder dat zij er zich ongemakkelijk bij voelen)!

 

O. te Antwerpen.

 

 

….de sessie: In ons gesprek mocht ik gelukkig je begrip ervaren voor mijn gevoelens van verdriet en boosheid om wat mij in het 'vrouwenweekend' overkwam. Je merkte terecht op dat de woede overheerste en pikte daar efficiënt op in. Het in veiligheid mogen uiten van mijn woede tegenover K. ( cursusleidster)  heeft me enorm opgelucht. Er is heel wat energie vrijgekomen; ik vind het plezant te ervaren dat ik wel veel kracht in mij heb. Ook hier thuis heb ik nu de energie om allerlei klussen aan te pakken. Mijn reactie bij het zien van de folder van L. P. was zowel fysiek als emotioneel; ik werd er gewoon naartoe gezogen (ik zocht helemaal niet) en toen ik hem in mijn handen had, beefde ik en kneep mijn hart samen en voelde ik een combinatie van angst, boosheid en weigering... Er zit dus nog lading op. Ik ben je onvoorstelbaar dankbaar dat jij toen, op jouw avond, die folder overnam. Ik heb een 'woedetherapie' hier thuis: ik wil in mijn tuin alle klimop verwijderen; dat is veel trek- en sleurwerk waaraan veel energie te pas komt; bij elke uitgerukte wortel is K. een stuk meer uit mijn systeem! (snoeien heb ik ook al vroeger op die manier ingezet). Terug naar de sessie: ik ben tevreden over hoe ik duidelijk gezegd heb hoe ik het “knuffelen” wilde. (Remke: de cliënten geven zelf aan wat ze nodig hebben en op wat voor manier. Ik hou het proces in de gaten). Ik gaf aan hoe goed het stimuleren van de nervus vagus deed; ik voelde zo duidelijk pakken last en spanning van mij afglijden en me heerlijk ontspannen... Wonderlijk! We hebben veel en lang een arm en een hand gestreeld; die vederlichte, heel trage strelingen werkten diep door en maakten me volledig rustig, gaven door de herhaling een veilig gevoel.

Toen ik lekker ingepakt lag, ( Remke: aan het einde van elke sessie laat ik de cliënten ongeveer 10 minuten onder een deken bijkomen) voelde ik de warmte van die strelingen in mijn armen doordringen en zich over mijn lijf verspreiden. Toen voelde ik mij bewust deel uitmaken van die universele onvoorwaardelijke liefde. Dit kwam echt voort uit mijn fysieke ervaring. Toen je me later vroeg hoe ik me voelde, zei ik dat dat woord nog moest uitgevonden worden... Uiteindelijk bestaat het al lang, alleen heeft geen haar op mijn hoofd eraan gedacht dat ooit op mij te betrekken: Goddelijk!  Ook nu kan ik me hiervan nog dankbaar bewust worden!

L. te Antwerpen

 

 

 

 

 

 

 



© 2018 Het innerlijke kind - realisatie: BMT Media