ADULT ATTACHMENT THERAPY®

 


 

Reacties cliënten


 

“Door ervaring worden we wijs”.

 

 

De snelheid waarmee de cliënten zich vertrouwd voelen bij mij als therapeut is o.a. afhankelijk van het hechtingspatroon.

Mensen met een gepreoccupeerde hechtingsstijl zitten relatief gemakkelijker in hun emotionele kant en zijn sneller geneigd om het proces aan te gaan dan de mensen met een vermijdende hechtingspatroon. Deze laatste groep vraagt ook relatief meer uitleg van wat er gaat gebeuren en wat de bedoeling van alles is.

De mensen met een gepreoccupeerde hechtingsstijl zijn het meest enthousiast. Ze voelen veel en verwerken snel en veel emoties.

 

De mensen met een vermijdende hechtingsstijl voelen wel degelijk dat er iets gebeurt, weten echter nog niet wat ( geen contact gelegd met neocortex, dat mag nog tijd hebben). Wel komen ze snel met emoties die voorheen weggeduwd waren, hiermee weten ze echter vaak geen raad. Dit geeft ook snel gevoelens van het niet goed weten en paniek. Uitleg hierbij van de therapeut is dan ook essentieel evenals geruststelling en ondersteuning. Na een sessie of 3-5 zien we wel dat deze mensen bijdraaien en de opgedane ervaring gaan mentaliseren, aangeven dat ze rustiger worden en meer in het hier en nu komen. Zeg maar een completere volwassene worden.

 

Enige ervaringen van cliënten (anoniem) na ADULT ATTACHMENT THERAPY® :

 

 

.........Ik was na de sessie erg moe voor de rest van de dag. Dat ervaar ik wel vaker, er zit gigantisch veel moeheid in mij als ik met bepaalde onderwerpen bezig ben. Ik voelde me ook gesterkt, ik stond goed op mijn eigen grond, ik bleef bij mezelf.
Ik heb even kunnen ervaren wat ik gemist heb. Een heel raar gevoel waarvan ik niet dacht dat nog te kunnen ervaren (aangezien ik geen 2, maar 37 jaar ben) Maar ik heb me zeker nog niet ten volle kunnen open stellen, daarvoor is er nog te veel weerstand.
Ik was ook blij te constateren dat ik dan toch in staat ben om een man te vertrouwen :-)
Ik heb wel ergens het idee te weten wat de bedoeling is, maar ik weet nog niet hoe ik dit moet implementeren in mijn dagelijks leven......

F. te Antwerpen

 

Daarna deden we adult attachment therapy. Ik voelde een verlangen om bij Remke weg te kruipen, met mijn gezicht naar zijn borstkas toegekeerd. Toen ik dat deed, voelde ik mij snel ontspannen en zakken in een stuk van heel kleine baby. Een baby'tje dat nog maar net met moeite zijn hoofdje eventjes kan optillen en zich koestert in het geborgen warme veilige gevoel bij zijn mama. Na een tijdje kwam het verlangen op om wat verder te verkennen. Mijn hoofd zoekt zich een weg naar de ene schouder, dan naar de andere schouder. Ik zat helemaal in het babygevoel maar voelde mij wel wat gehinderd door mijn grote lichaam dat natuurlijk niet zoals een baby paste in de omarming van de Moeder. Maar toch kon ik me overgeven aan het gevoel. Het fijne was dat ik in een flow kwam waarbij ik niet eerst bedacht wat ik zou doen maar de bewegingen volgde die zich van binnenuit aandienden. Het was heerlijk en helend om zo helemaal in dat gevoel te zakken.

Na een tijdje kwam dan het verlangen op om contact met de buitenwereld te zoeken maar met de veilige ruggensteun achter mij. Ik draaide me om en lag met mijn rug tegen Remke terwijl hij mijn hoofd en nek streelde. Ook dat voelde zeer helend. Vooral de aanrakingen aan mijn voorhoofd en zijkant van mijn gezicht deden heel veel deugd. (Remke: innervatiegebied n. vagus). Ik kon het ook helemaal toelaten. Ergens bleef er wel een vage onrust: moet ik niet nog eens bewegen? Ik draaide me weer om met mijn gezicht en buik naar Remke toe en voelde toen in mij opkomen: ok, als het afgebroken wordt als ik zo lig is dat minder erg. Waardoor ik mij dan pas realiseerde dat de vorige houding zo zalig was dat iets in mij bang werd om er helemaal in op te gaan omdat dan de teleurstelling als het afgelopen was te groot zou zijn. Dat is wel iets wat ik herken uit mijn leven. Dus heb ik mij terug omgedraaid met mijn rug naar Remke toe en ook gevraagd om mijn buik aan te raken.

Toen het tijd was, stond Remke recht en dekte mij toe met een deken zodat ik nog even kon blijven liggen. Hij stopte mij helemaal in en dat alleen was al zalig om te voelen. Ik was in een tijdloze, heel ontspannen en tegelijk toch alerte toestand. Wat ik soms voel als het lukt om diep in meditatie te gaan.

Ik voelde doorheen de sessie ook dat ik in andere stukken kwam. Eerst was het prille kleine baby, maar later voelde ik dat het oudere stukken waren, kleuter; en op een bepaald moment voelde ik ook iets van de ontwikkeling bij pubers die hun eigen lichaam ontdekken en hoe ze daar in relatie mee kunnen omgaan. Ik voelde dat ik nu, als ik ooit nog een lief zou hebben, zou weten wat ik fijn vind en ook hoe ik daarom kan vragen.

Zeer helende sessie waarvan ik nu, twee dagen later, nog steeds het effect voel.

 

1.     te Antwerpen

 

 

Jarenlang heb ik geworsteld met depressieve gevoelens. Ik kon er echter nooit de vinger op leggen waar ik die vandaan haalde. Het leek wel alsof ik er geen reden toe had: Ik zou dankbaar en gelukkig moeten zijn met alles en iedereen in mijn leven. En toch...

Ik werd telkens overvallen door gevoelens van falen. Op elk vlak. Ik leek te verdrinken in 'altijd heel erg mijn best doen maar toch nooit goed genoeg zijn'.

Ik haalde mezelf helemaal neer: ik betekende niets. Ik was angstig, altijd bang voor meningen van anderen, wilde door iedereen graag gezien worden maar niet in de kijker staan, had geen greintje zelfvertrouwen, was ervan overtuigd dat iedereen alles beter kon en beter wist dan ik en dat iedereen mij een stomme, grijze muis vond.

Ik probeerde medicatie, gesprekstherapieën, NST,... tot Chinese kruiden en acupunctuur toe ....

Er waren periodes van lichte verbetering, maar elk herval bleek keer op keer zwaarder dan het vorige.

Er moest iets bestaan wat me daadwerkelijk zou helpen. En dat heb ik gevonden bij het Innerlijk Kindwerk door Griet en Remke gegeven wordt. Vanaf de eerste workshop (een weekend) die ik bij hen volgde, voelde ik heel duidelijk:' Hier moet ik zijn! Hier ligt de sleutel naar het 'waarom' en naar 'hoe pak ik het aan?' Ik ging een 4-daagse volgen. En hier hielpen ze me ontdekken waar de angel zat! Via het individueel werken met mijn Innerlijke Kind en mijn behoeftes zijn we geleidelijk aan overgegaan naar de Adult Attachment Therapy.

Dat was in eerste instantie best spannend! Ik merkte dat ik niet gewend was om op een niet-seksuele manier aangeraakt te worden of zelf aan te raken. Dat wil zeggen dat aanraking (zonder seksuele gevolgen) geen enkel deel uitmaakte van mijn leven....

Ik was me er niet eens van bewust!

Pas toen ik leerde wat het is om aangeraakt en gekoesterd te worden, besefte ik wat ik heel mijn leven zo gemist heb en waar ik zo sterk naar verlang! Remke leerde mij dat dit gevoel van missen waarschijnlijk al vanaf de babytijd aanwezig was en dat het te maken zou kunnen hebben met de manier van hechting. De begeleidende woorden, de juiste finesse van de koestering en de perfecte afstemming van de therapeut op mij gaven me voor de eerste keer in mijn leven het gevoel dat ik helemaal oké ben zoals ik ben. Meer nog, ik kreeg het gevoel dat ik bijzonder ben!  Ik leerde dat ik degene ben die beslissingen neemt over wat ik wil en niet een ander.

Na elke sessie ging ik naar huis met het idee de wereld aan te kunnen! Ik kon zelf nauwelijks geloven hoe ik barstte van zelfvertrouwen! Dit gevoel was helemaal nieuw voor mij. Ik leek wel te zweven!

Magnifiek wat het effect is van deze therapie! Dit zou ik naar mijn gevoel nooit bereikt hebben met gesprekken en/of medicatie alleen.

Het heeft me ook erg aan het denken gezet en ik besef nu pas hoe ik op mijn beurt mijn kinderen niet genoeg heb gekoesterd en geknuffeld. Hoe essentieel aanraking is voor je eigenwaarde-gevoel.

Ik hoop dat ik ook voor hen nog een waardevolle ommekeer kan bieden en hen ooit liefdevol in mijn armen kan sluiten (zonder dat zij er zich ongemakkelijk bij voelen)!

 

O. te Antwerpen.

 

 

….de sessie: In ons gesprek mocht ik gelukkig je begrip ervaren voor mijn gevoelens van verdriet en boosheid om wat mij in het 'vrouwenweekend' overkwam. Je merkte terecht op dat de woede overheerste en pikte daar efficiënt op in. Het in veiligheid mogen uiten van mijn woede tegenover K. ( cursusleidster)  heeft me enorm opgelucht. Er is heel wat energie vrijgekomen; ik vind het plezant te ervaren dat ik wel veel kracht in mij heb. Ook hier thuis heb ik nu de energie om allerlei klussen aan te pakken. Mijn reactie bij het zien van de folder van L. P. was zowel fysiek als emotioneel; ik werd er gewoon naartoe gezogen (ik zocht helemaal niet) en toen ik hem in mijn handen had, beefde ik en kneep mijn hart samen en voelde ik een combinatie van angst, boosheid en weigering... Er zit dus nog lading op. Ik ben je onvoorstelbaar dankbaar dat jij toen, op jouw avond, die folder overnam. Ik heb een 'woedetherapie' hier thuis: ik wil in mijn tuin alle klimop verwijderen; dat is veel trek- en sleurwerk waaraan veel energie te pas komt; bij elke uitgerukte wortel is K. een stuk meer uit mijn systeem! (snoeien heb ik ook al vroeger op die manier ingezet). Terug naar de sessie: ik ben tevreden over hoe ik duidelijk gezegd heb hoe ik het “knuffelen” wilde. (Remke: de cliënten geven zelf aan wat ze nodig hebben en op wat voor manier. Ik hou het proces in de gaten). Ik gaf aan hoe goed het stimuleren van de nervus vagus deed; ik voelde zo duidelijk pakken last en spanning van mij afglijden en me heerlijk ontspannen... Wonderlijk! We hebben veel en lang een arm en een hand gestreeld; die vederlichte, heel trage strelingen werkten diep door en maakten me volledig rustig, gaven door de herhaling een veilig gevoel.

Toen ik lekker ingepakt lag, ( Remke: aan het einde van elke sessie laat ik de cliënten ongeveer 10 minuten onder een deken bijkomen) voelde ik de warmte van die strelingen in mijn armen doordringen en zich over mijn lijf verspreiden. Toen voelde ik mij bewust deel uitmaken van die universele onvoorwaardelijke liefde. Dit kwam echt voort uit mijn fysieke ervaring. Toen je me later vroeg hoe ik me voelde, zei ik dat dat woord nog moest uitgevonden worden... Uiteindelijk bestaat het al lang, alleen heeft geen haar op mijn hoofd eraan gedacht dat ooit op mij te betrekken: Goddelijk!  Ook nu kan ik me hiervan nog dankbaar bewust worden!

L. te Antwerpen

 

 

 

 

Zoals eerder gezegd, reageerden de cliënten die ik tot nu toe behandeld heb met deze therapie( n = 117)  wisselend. Er was een duidelijke correlatie met het hechtingstype welke ze zich hadden aangemeten.

Zo zag ik dat mensen met een gepreoccupeerde hechtingsstijl sneller bereid waren om zich volledig te geven, dan de mensen met een vermijdende hechtingspatroon (wat natuurlijk ook logisch is).

De mensen met een vermijdende hechtingsstijl hadden meer uitleg nodig en hadden vaker twijfel aan het effect van de behandeling (voornamelijk in het begin) en wilden precies weten wat waarvoor diende. Zinnen als : “Is dit nu therapie”, hoor ik bij deze laatste groep dan ook regelmatig. Anderzijds was het resultaat soms spectaculair, indien ze in overgave gingen.

Tot nu zijn er drie cliënten geweest, waarbij ik de therapie niet door kon zetten. We zijn overgegaan op een andere therapievorm of zelfs doorverwezen naar een collega therapeut.  

 

De mensen met de gepreoccupeerde hechtingsstijl (dus angstig ambivalent in de kinderjaren) lieten meteen na de eerste sessie een positieve verandering zien. Ze werden rustiger en voelden zich kalmer. Tevens kwamen er veel emoties los, die door de troost die ze ondervonden gekanaliseerd kon worden. Deze emotionele fase duurde meestal zo'n 20 minuten, waarna er een diepe rust ontstond.

 

Het frappante van alles was, dat men zo snel reageert op de interventie. Het gemiddeld aantal sessies lag tussen de 7 – 10 maal. In die tijd waren leuke successen geboekt, die als fundering konden dienen voor groei naar volwassenheid.

Wij hebben dan ook vaak de indruk, dat mensen dit mogen ervaren, om een gebrek in het verleden in te vullen. Is dat eenmaal ingevuld, dan lijken veel problemen ineens als sneeuw voor de zon weg te smelten.

Als je dan naar deze cliënten keek, was er een externe invloed, een trigger, die ervoor zorgde dat het tekort of het trauma in het verleden tot op de dag van vandaag gehertraumatiseerd werd. En daar men toen nog geen taal had ( de preverbale tijd), gebruiken we de taal die de baby/ het kleine kind toen wel sprak: aanraking, koestering, gezien en gehoord worden in de behoeftes, huid-huid contact, strelingen en dit alles binnen de veiligheid van de cocooning.

En dit werkt, net zo bij de baby als bij de volwassene: als er geen veiligheid is, geen troost, is er geen vertrouwen en van daaruit geen groei. Dus willen we groeien, dan mogen we de leemte uit ons verleden weer zien in te vullen en op te lossen, opdat we verder kunnen gaan op onze levensweg.

 

 Adult Attachment Therapy en seksualiteit

Op het einde wil ik graag nog iets zeggen over seksualiteit en Adult Attachment Therapy. Omdat we, wanneer de client het zelf aangeeft!!!, werken met huid-huid contact (zie Waldin), en omdat er bij strelingen soms de gehele borst of billen (hier ligt echter niet het accent op) meegenomen wordt (reden a. dit ter voorkomen van ideeën als: "Ik ben daar niet oké", b. opgeslagen traumatische energie: zie verder),  kan er bij de cliënt het idee naar boven komen dat de aanraking iets seksueels is. Niets is echter minder waar. We streven ernaar om door middel van aanraking oxytocine vrij te maken, die via de n. vagus een helende invloed heeft. Bij seksualiteit komen er andere hromonen vrij (als adrenaline en cortisol), die i.t.t. oxytocine geen rustgevende werking hebben.
Waarom dan toch het gehele lichaam meenemen? Dit omdat de cliënt het zelf aangeeft, niet zelden krijg ik de vraag: "Neem je ook mijn borsten mee, wil je ook mijn buik strelen". Ze ontdoen zichzefl dan vaak van hun bh of shirt. Ik heb geleerd, dat als een cliënt dit zelf aangeeft, dat er op die plekkken dan vaak iets zit, wat voeger is vastgezet (een traumatische ervaring, een bevriezen van een emotie). In de fysiotherapie kennen we dit als Headse zones, waarbij hier dan een spanningsveld lag die gevoed werd uit de (psychische, emotionele) diepte (limbische systeem). Werken we hier dan mee als fysiottherapeut, dan komen er emoties vrij.  
Deze ervaring zet ik hier in.

Vaak reageren de mensen met emoties als:

  • woede
  • frustraties
  • angsten
  • verdriet
  • "Ik doe het niet goed"schaamte

om daarna
  • de rust,
  • ontspanning
  • heelwording
  • opluchting
  • gemis en het zich beter voelen
  • het gevoel hebben dat er niets mis is aan hun innerlijke verlangens en behoeftes (vaak afkomstig uit het tekort in de baby en peuterjaren)
  • de speelsheid

naar boven te kunnen laten komen.

Hier komen we nooit bij als we er over gaan praten. We komen hier alleen bij door dat gebied aan te raken. Door de ervaring van vroeger stapje voor stapje naar boven te laten komen en nu te ervaren dat we volwassen zijn en voor onszelf te kunnen zorgen. Op die manier worden oude pijnen opgelost. En om alle verwarring te vermijden: cliënten die keer op keer vragen of ik hun borsten of billen wil strelen, krijgen van mij de vraag: "Wat maakt het dat je dit zo vaak wilt ervaren? ", dan zit er vaak wat anders onder en daar gaan we dan mee aan de slag. Meestal stopt daar de aanraking.


 

Mocht u nu helemaal in de weerstand zitten: dit gebeurt alleen als de cliënt het zelf aangeeft en vraagt. Er zijn mensen die nog geen sok uitdoen en dan is dat ook oké. Bij hun zit de hulpvraag dan ook vaak op een ander niveau. 
Griet en ik hanteren de stelling: "Niets moet en alles mag" en juist voor veel mensen is dat "alles mogen" een welkome verademing op de soms starre pratende therapievormen welke we tot nu toe in 2016 nog steeds hebben. De toenemende interesse in Adult Attachment Therapy en het groeiende aantal cliënten geeft ons het vertrouwen dat we een pad bewandelen, die enerzijds onconventioneel is en die sommige mensen schrik aanjaagt
, maar anderzijds ook veel mensen helpen te helen van iets waar ze anders niet veel verder mee komen.
Als u dit aanspreekt, stel ik voor dit eens uit te proberen bij uw partner: kruip lekker tegen hem/haar aan en doe uw ogen dicht. Er ervaar gewoon wat het samengaan van uw beider grootste organen ( de huid) met u doet. Spreek dan wel beiden af, dat er geen seks aan te pas komt. Ga puur voor de intimiteit.
En om dit verhaal helemaal af te ronden: de minimale leeftijd voor het aangaan van huid-huid-contact hebben we gesteld op 21 jaar, daar we graag werken met de Volwassene in de persoon. Immers, wie is er anders verantwoordelijk voor alles wat je voelt en wel of niet doet. Om die reden weigeren we dan ook mensen die qua gedrag niet de verantwoording voor hun eigen kunnen dragen.


Van Hart tot Hart

Griet & Remke



© 2018 Het innerlijke kind - realisatie: BMT Media