Het Innerlijke Kind, wat is het

 

Inleiding

Vaak vragen mensen mij: “Wat is dat nu, het Innerlijke Kind? Ik wil wel eens kinderachtig doen of zin hebben in spelen, zoals een kind, maar is dat dan het Innerlijke Kind? “

Nee, niet echt. Het Innerlijke Kind heeft niets te maken met kinderachtig doen. Het Innerlijke Kind heeft te maken met gevoelens die je nu hebt op volwassen leeftijd, die hun oorsprong vinden in de gebreken of kwetsuren die we hebben meegemaakt in onze jeugdjaren.  Het is dat deel in ons, welke niet volgroeid is op sociaal, psychologisch of emotioneel terrein. Het is dat deel in ons dat is gestopt met groeien door bijvoorbeeld een traumatische ervaring op die kinderleeftijd (de zwarte pijlen in de figuur).

 

 

In die kinderjaren (0 tot 26 jaar) gaan we ervaren hoe wij zelf zijn door middel van de reflectie van de anderen. Krijgen we voldoende liefde, dan zullen we liefde in ons hebben en zullen we liefde uitstralen. Krijgen we voldoende kennis, dan zullen we die kennis gebruiken in ons leven. En dat gaat zo verder op elk vlak.

Is er echter een tekort aan bijvoorbeeld veiligheid, aandacht, liefde, aanraking, gehoord en gezien worden, koestering, voeding etc., dan zullen we navenant gaan reageren. Zolang we alleen in het leven staan, zullen we daar niet echt last van hebben, echter zodra we een partner krijgen (liefdespartner of partner via een werkrelatie), kan na een paar jaar het tekort zich gaan wreken. We kunnen rondlopen met overtuigingen als: “Het is er niet voor mij”, of “Ik doe het ook altijd fout”, of “Zie je wel, ik verdien het niet”, etc. Overtuigingen die we in het leven hebben geroepen om het tekort te kunnen overleven. En dan willen de mensen er wat aan gaan doen en volgen therapievormen in de zin van gesprekstherapieën bij een psycholoog of een psychiater. De laatste wil daar ook nog wel eens medicatie aan toevoegen, zeker als het stressniveau erg hoog ligt.

Maar is dit wel logisch? We denken van niet. Immers, de nood, de oorzaak ligt vaak in die jaren, waarbij het kind nog geen taal had. In die jaren voelden we alleen maar en was dat onze manier van communiceren. En juist deze communicatie brengen we naar voren als het fout dreigt te gaan: we worden boos, verdrietig, voelen ons eenzaam, er is verlangen etc. Allemaal zaken die ontstaan zijn in de eerste levensjaren en die nu, op volwassen leeftijd weer naar boven komen. Er is dus nog een stukje in ons dat niet volgroeid is (de zwarte pijlen in de afbeelding).

Binnen de Innerlijke Kindtherapie werken we hiermee. Echter niet door praten, maar door het doen, het ervaren. Op die manier helen we de traumatische ervaring op kinderleeftijd en laten dat stukje wat niet volgroeid was doorgroeien naar het hier en nu.

 

De theorie

Heel beknopt komt het er hier op neer. We worden geboren met miljarden hersencellen die min of meer in drie lagen zijn opgebouwd:

  1. Het reptielenbrein
  2. Het gevoelsbrein (limbische systeem)
  3. Het denkbrein (de Neocortex)

Het reptielenbrein zorgt voor onze fysieke overleving ( hartslag, ademhaling, spijsvertering etc.) en doet dit reflexmatig. We hoeven er dus niet bij stil te staan.

Het gevoelsbrein is al aanwezig in de baarmoeder en slaat in de amygdala de informatie op. Hoerdoor leren we dus. Zoals het woord zegt, is hier de taal het voelen.

Het denkbrein ontwikkeld zich vanaf de tijd dat we een woordenschat gaan opbouwen. Ik hanteer hierbij de leeftijd van 8 jaar. Immers, vanaf die leeftijd kunnen we rederneren en discussiëren.

We leren dus al vanaf de baarmoedertijd, echter in het begin met gevoelens. Dus als we een afstandelijke ouder hebben, zullen we leren hoe daarop te reageren, echter uitsluitend met gevoelens. Dus, we leren dan hoe het leven eruit ziet. Zijn de ouders een veilige haven en een veilige uitvalsbasis, dan zullen we andere ervaringen hebben, dan wanneer we het allemaal zelf uit mogen vinden. En die ervaring slaan we in dat deel van onze hersenen op, waarmee we mogen leren ( o.a. de amygdala). En dit vormt dan onze waarheid, immers we ervaren het zo.

Op die manier ontstaan er koppelingen tussen de diverse hersencellen en wordt dat ons patroon van denken en vormen we op die manier ons wereldbeeld. Een beeld die bijdraagt aan onze overtuiging. Het is echter ónze wereld, niet dé wereld.

De therapie

Binnen de Innerlijke Kindtherapie gaan we door het doen, de persoon laten ervaren, dat het ook anders kan. De kijk op de wereld en daarmee de kijk op zichzelf wordt hierdoor anders. Niet zelden krijgen we dan ook reacties als: Ik voel dingen die ik nog nooit gevoeld heb".

Hun wereldbeeld wordt anders en hun gevoelens en eigenbeeld wordt anders. Dit echter niet door het praten, maar door het doen. We pakken dan ook het voelen aan, immers, daar zit de oorzaak en dat is ook hetgeen waar de cliënt mee bezig is.

 


© 2018 Het innerlijke kind - realisatie: BMT Media